𝐏𝐫𝐨𝐟𝐞𝐬𝐬𝐨𝐫 𝐑𝐚𝐧𝐣𝐢𝐭 𝐏𝐞𝐫𝐞𝐫𝐚: 𝐎𝐧𝐞 𝐰𝐡𝐨 𝐫𝐞𝐟𝐮𝐬𝐞𝐝 𝐭𝐨 𝐛𝐞𝐧𝐝 𝐭𝐡𝐞 𝐫𝐮𝐥𝐞𝐬


Professor Ranjit Perera passed away on 17th February 2021, a few months after his retirement from the University of Moratuwa. He dedicated his entire life to teaching undergraduates and graduates, and on research into very practical aspects of electrical engineering and the electric utility industry. Thousands of engineers who graduated from University of Moratuwa, and from Kotelawala Defence University where he was Dean Engineering in its formative years, have learned from Ranjit. He was ever ready to assist students in their projects, both at undergraduate and master’s levels, diligently guiding them through the initial months of “finding their way”, right up to the end.

His postgraduate study and research were in Germany, where he also spent some of his sabbatical leave, after rejoining University of Moratuwa. When the position of Director General, Public Utilities Commission fell vacant in 2008, he was appointed to the position. The experience of many countries was that an academic was most suitable to lead a new regulatory commission. Tactful, genuine, and passionate interventions are required when a country establishes a new regulatory commission to supervise an established industry with a 100-year history, which had been self-regulating for 60 years.

Year 2009 was a milestone year in Sri Lanka’s electricity industry for two reasons: the new Electricity Act, debated for ten years, was approved by Parliament in April; there was a massive blackout in October. Both these events heaped a lot of responsibilities on the Public Utilities Commission, which itself was still in its infancy. Professor Perera was the Director General. Within a few months, he completed all the initial regulatory instruments required under the new Act. CEB and LECO were issued with “licenses”. They had to pay “license fees” to the regulatory commission, which was a new experience. The industry structure too was novel; one owner had to be issued with many licenses. Dynamics and sentiments in the industry had to be managed with maturity and care, which only an academic of the caliber of Professor Ranjit was able to deliver.

A gung-ho attitude would not work, and Professor Perera knew that very well. He was the perfect bridge between the mostly politically appointed commissioners with no experience in the electricity industry and the relatively inexperienced secretariat; while a strong government and a mature electricity industry were closely watching how the commission would perform.

Being the licensing agency, and with the private sector allowed to produce and sell electricity under license, pressure on the Commission and the Director General was enormous. An honest DG knows the law and its limits. He must be answerable to his own conscience, the government, the utility industry and the academic community. The pressure from within and outside, demanding various illegal actions from the DG may have been enormous. Being a man of principle, on a day in December 2009, he resigned from the position of Director General.

Although Professor Perera had to leave this world early, his teaching, his research and his overall contributions to the electricity industry will remain and be remembered for years to come. He stood up for what is right and refused to bend the rules!


Original Article – https://island.lk/professor-ranjit-perera-one-who…/

Related Posts – https://www.facebook.com/340026129536319/posts/1541469296058657/

https://www.facebook.com/340026129536319/posts/1439322279606693/ (Retirement of Prof. Ranjit Perera)

Presidents, Prime Ministers, Ministers and Bishops cause USD 17 billion losses in energy sector…!!!

By Dr. Tilak Siyambalapitiya:

Where have all the Dollars gone…???

No one knows what happened to the dollars earned by the country. Why did the reserves drop to such low levels, and so soon? I can enumerate the extra costs, meaning precious money wasted in the energy sector (electricity and petroleum) tracing major projects since 1987; how much of extra costs were incurred when politicians played ball games with each project and the persons responsible can also be indicated.

Why do we have to trace losses caused to the energy sector by politicians and others from 1987 onward? This is because similar manipulations continue to happen, and losses keep mounting, as we speak. All spent in dollars.

Power plants in plans were repeatedly cancelled, delayed, and sites shifted round and round the country. The end result? Increased use of oil to produce electricity. The public think electricity is produced from renewable energy. Wrong!

Even in the year 2020, 27% of electricity produced came from the most expensive way to produce electricity: oil. Not even an oil exporting country uses oil to produce such a share of electricity from oil. All plans to reduce the use of oil have been sabotaged by former Presidents, Prime Ministers, NGOs and strangely and uniquely in Sri Lanka, by Bishops!

The Gas Terminal

Since 2014, Sri Lanka has been struggling to build a terminal to import natural gas, LNG. The President tried for five years, to get a Korean company to build it. The Prime Minister tried for four years to get an Indian company to build it. The battle turned into a “terminal” battle between the President and the Prime Minister. All this was when the Electricity Act 2009 says, in no uncertain terms: electricity should be procured on a competitive basis.

Now the government has changed. There are new decision-makers and there are new friends and affiliations. Contracts need to be given. This is the same story doing rounds over the last two weeks about a Cabinet Decision to “award” the gas terminal tender to a company that suddenly emerged from nowhere. All this was while a competitive bidding process was open.

An Honourable Minister would have informed such a company or an Ambassador approaching him for the gas terminal contract: “Look Madam, we have already launched a competitive bidding process. The bids are due to close in three months’ time. You have ample time. Please encourage as many companies from your country as you like, to send their bids. So, how many tender books do you want, Madam? I will get them dispatched promptly to the companies in your country, with a copy to your commercial attaché in Colombo”.

As we now know, what happened is completely the opposite.

So, what is the likely outcome? There will be a new “terminal” fight 2021-2025; Finance Minister’s terminal vs the CEB’s competitively bid terminal. The end result: no gas terminal will ever be built. Then write in the 2025 manifesto, repeating the same sentence as in the 2019 manifesto: “the gas terminal will be built without further delay”. Meanwhile produce electricity using diesel but tell the public that electricity comes from renewables. This is the tragedy of Sri Lanka.

Bishops and Vatican

The Archbishop of Colombo says he does not want gas power plants. The Bishop of Chilaw does not want coal power plants. However, the Holy See and the Vatican gets 45% of electricity from gas, 10% from coal. Good for Pope; not for Sri Lanka. The end result: more oil used for power generation, the curse of Sri Lanka. Of course, for oil power plants, there will be no such divine intervention.

But you are told electricity is produced from renewable energy; yes at prices up to Rs 25 per unit. Rs 22 per unit from rooftops. Renewable energy is cheaper, less than half that price in other countries, but not in Sri Lanka. You can come to your own conclusions why it is so expensive.

Finally, to the oil refinery. The 50-year old refinery badly needs an upgrade or a replacement. Since the year 1995, “friends” of politicians offered to build refineries. If all of them were built, Sri Lanka will be floating in oil by now. Alas ! nothing happened. For over 25 years, friends of Presidents and Prime Ministers offered to build a refinery, crushing all attempts by the CPC to call for competitive bids: “do not worry, an investor will build the refinery you want”. The latest was so recent, in March 2019, when a “friend” from Oman even laid a foundation stone in Hambantota to build a refinery. Soon after, Reuters quoted an Omani official as saying Oman had no role in the project. Meanwhile the country loses USD 300 million per year.

Now, according to the Minister, a competitive bid would soon be launched to build a refinery. Do not be surprised if an ambassador meets the President and offers to build a refinery. The end result: no refinery, and the 2025 manifesto to say “a new refinery will be built very soon”.

The table shows how Sri Lanka was made to waste USD 17 billion for 35 years since 1987, owing to major projects in the energy sector being manipulated by persons listed. There have been numerous other losses or pilferage caused at energy facilities, which are not listed here.

So how was this USD 17 billion ‘extra” financed? Of course, by borrowing money from the international market. The “sovereign bonds” Sri Lanka is paying with utmost difficulty, causing untold hardship to its citizens and their businesses, was money borrowed partly to pay for oil to produce electricity.

If not for the Presidents, Prime Ministers, NGOs, and uniquely for Sri Lanka, the Bishops, Sri Lanka would have USD 17 billion extra in the treasury. We would have smoothly sailed over these difficult times.The sad part of the story is that the same cycle of manipulation continues, as you read this article.So, the winners are those who delayed and continue to delay the oil refinery, closely followed by those who delayed and continue to delay the Norochcholai power plant.Loan asked from Bangladesh was: USD 200 million. Loss caused by above politicians, officials, NGOs and Bishops, is USD 16,935 million, and keeps increasing as we speak.

Read full article here: https://island.lk/presidents-prime-ministers-ministers…/

පුනර්ජනනීය ඉලක්ක සහ විදුලි මාෆියාව

රටේ පවතින ඉතා අවදානම් කොවිඩ් තත්වයක් මධ්‍යයේ වුවද රජය විසින් විදුලි බල ක්ෂේත්‍රය පිලිබඳ ගනු ලැබූ සමහර තීන්දු තීරණ පිළිබඳවද යම් සමාජ කතිකාවක් ඇතිවී තිබේ. මේ අතරින් නිල වශයෙන් ප්‍රකාශයට පත් කිරීමට නියමිත ” 2030 වන වනවිට විදුලි නිෂ්පාදනයෙන් 70% ක්ම පුනර්ජනනීය ක්‍රම මගින් සිදු කල යුතුය” යන ප්‍රතිපත්තිය පිළිබඳ ලංකා විදුලිබල මණ්ඩලයේ ඉංජිනේරු සංගමය වශයෙන් සමාජයේ වඩාත් කතාබහට ලක්වෙන සහ අපෙන් විමසනු ලබන පහත කරුණු පිළිබඳ අදහස් දැක්වීමට කැමැත්තෙමු. කිසියම් දේශපාලන පක්ෂයකට හෝ කණ්ඩායමකට ලැදිව කටයුතු කරන බවට අවම වශයෙන් මාධ්‍ය විවේචනයකට හෝ ලක්ව නැති වෘතීයවේදීන්ගෙන් සමන්විත අප සංගමය මේ අදහස් දැක්වීම සිදුකරන්නේ සමාජ මෙහෙවරක් වශයෙන් මිස කිසිදු දේශපාලනික හෝ වෙනත් පටු පරමාර්ථයකින් නොවන බව කරුණාවෙන් සලකන්න.

මොකද්ද ඔය කියන 2030 දි 70% පුනර්ජනනීය ඉලක්කය?

2030 වන වනවිට විදුලි නිෂ්පාදනයෙන් 70% ක්ම ජලය, හිරු එලිය සහ සුළං ආදී පුනර්ජනනීය ක්‍රම මගින් සිදු කල යුතුයි කියල සංකල්පයක් ව්‍යාපාරිකයින්, දේශපාලකයින් සහ රාජ්‍ය නොවන සංවිධානවලින් යැපෙන පිරිසක් ප්‍රභලව ඉදිරිපත් කරනවා. මේ ඉලක්කය කොහෙන් ආවද, ඒ ගැන කරපු අධ්‍යයනය මොකක්ද කියන එක අපිත් තාම සොයනවා. ජනාධිපතිතුමාගේ සෞභාග්‍යයේ දැක්ම ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශයේ එවැනි (80% ක) ඉලක්කයක් තිබුණ බවක් පැවසුනත් එය නම් අසත්‍යයකි. එහි 59 වැනි පිටුවේ සඳහන් වන්නේ පුනර්ජනනීය විදුලිය හැකි උපරිමයෙන් පද්ධතියට එකතු කරගන්නා බවයි. සමහර විට 80%ක ඉලක්කයක් ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශයට ඇතුල් කරන්න යම් ව්‍යාපාරික පිරිසකට අවශ්‍යව තිබුණා විය හැක. කෙසේ වෙතත් වෙන රටවල නම් හැකි උපරිමයත්, එයට යායුතු කාල වකවානුත් තීරණය කරන්නේ ක්ෂේත්‍රය පිලිබඳ සුදුසුකම් සහ අත්දැකීම තියෙන කණ්ඩායමක් විසින් කරනු ලබන මනා අධ්‍යනයකින් පසුව පමණි.

ඇයි ඉතින් ලං.වී.ම. ඉංජිනේරු සංගමය මේ දවස්වල මේ ගැන විශේෂ ජනතා අවදානයකට යොමු කරන්නෙ? මොකද්ද විශේෂිත තත්වය?

ඉතා මෑතකදී විදුලි නිෂ්පාදනයෙන් 70% ක් පුනර්ජනනීය ක්‍රම මගින් සිදු කල යුතුය සහ ලංකාවේ මින් ඉදිරියට ගල් අඟුරු බලාගාර ඉදි නොකරන බවට පරිසර සහ විදේශ කටයුතු අමාත්‍යංශවල මැදිහත් වීමෙන් ඉදිරිපත් කරන ලද යෝජනාවක් කැබිනට්ටුව විසින් සම්මත කර තිබෙනවා. මෙහි දී මේ පිළිබඳ ලං.වි.ම. යේ සියලු අදහස් දැක්වීම් ප්‍රතික්ෂේප කරනු ලැබ ඇති අතර එම තීරණය මේ වනවිටත් අන්තර්ජාතික පරිසර සංවිධාන වලට ද පොරොන්දුවක් වශයෙන් ලබා දී ඇති බවද වාර්තා වෙනවා.

විදුලිබල ක්ෂේත්‍රය පිලිබඳ තීන්දු තීරණ අදාල ආයතනවලින් පරිබාහිරව වෙනත් අමාත්‍යාංශවල මැදිහත් වීමෙන් ගනු ලබන එකම රට ලංකාව විය යුතුයි. පිටරැටියන්ගෙන් යැපෙන රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන සහ ව්‍යාපාරිකයින්ගේ මැදිහත් වීම් මගින් මේ ක්‍රියාදාමය සිදුවන අතර අමාත්‍යාංශ නිලධාරීන්ගේ අනවබෝධය සහ වගකීම පැහැර හැරීමත්, තත්වය පාලනයකින් තොර වෙන්න හේතු වෙලා තියෙනවා.

මේ 70% ප්‍රතිපත්තිමය තීරණය විදුලිබල පනතට අනුව හරියාකාර ව නිළ වශයෙන් ලං.වී.ම. වෙත දැනුම් දෙනු ලැබුව හොත් ඒ ඔස්සේ සියලු ඉදිරි ක්‍රියා මාර්ග ගැනීමට ලං.වී.ම. නිලධාරීන් බැඳී සිටිනවා. නමුත් එම තීරණවලින් ඇතිවන ඵල විපාක වල සම්පුර්ණ වගකීම්ද එම තීරණගත් පුද්ගලයින් සහ කණ්ඩායම් විසින්ම භාරගත යුතුය. මේ මාධ්‍ය නිවේදනයෙන් අපි බලාපොරොත්තු වෙන්නේ එය රටේ මහජනතාව වෙත දැනුම් දීමයි.

ඉතින් මේ කියන 70%ක ඉලක්කයයි දැනට ඔබ යෝජනායි අතර තියෙන ප්‍රධාන වෙනස මොකද්ද?

රටේ තියෙන සහ ඉදිවෙමින් පවතින ලක්ෂපාන, මහවැලි වගේ මෙ.වො. 1565 ක ප්‍රමාණයක ස්ථාවර විශාල ජල විදුලි බලාගාරත් වැටෙන්නේ පුනර්ජනනීය විදුලි ගණයට. දැනට මේ විශාල ජල විදුලි බලාගාර වලින් දල වශයෙන් අවුරුද්දකට 30% වගේ ප්‍රමාණයක් විදුලි ඒකක ප්‍රමාණයක් ලබාදෙනවා. මෙවැනි විශාල බලාගාර සියල්ලම පාහේ සාදා අවසන් නිසා පද්ධතියේ ඉල්ලුම වැඩි වන විට 2030 වසරේ දී මේ මෙ.වො. 1565 ප්‍රමාණයම සහ විදුලි එ්කක ප්‍රමාණය එසේම තිබ්බත්, එම ඒකක ප්‍රමාණය ප්‍රතිශතයක් විදියට 20% කට වගේ අඩුවෙනවා. (අවුරුදු 4 කට පමණ වරක් එන නියඟයක් සහිත වසරක මේ ප්‍රමාණය තවත් අඩුවන්න පුළුවන්). ඒ කියන්නේ මේ 2030 දී 70% ක් පුනර්ජනනීය විදුලිය ලබාගන්න නම් 50% ප්‍රමාණයක් පාලනය කල නොහැකි, නිතර වෙනස්වන සුර්ය සහ සුළං බලයට යන්න වෙනවා. (20% ස්ථාවර ජල විදුලිය + 50% අස්ථාවර විදුලිය = 70% පුනර්ජනනීය විදුලිය). මෙන්න මේ 50% ක අස්ථාවර විදුලියක ඉලක්කයකට අවුරුදු 8-9 ක් වැනි කෙටි කාලයක දී යාම තමයි මෙතන තියෙන ගැට‍ළුව. එතැනදී අපිට දැනට තියෙන සහ පසුගිය අවුරුදු 10 තුල ගොඩනැගුණ මෙ.වො. 460 වන සුර්ය විදුලිය අවුරුදු නමයක් ඇතුළත මෙ.වො. 4000 දක්වාත්, මෙ.වො. 248 පමණ වන සුළං විදුලිය මෙ.වො. 1500 දක්වා ද වැඩි කරන්න සිදු වෙනව.

ලෝකයේ බහුතරයක් රටවලට තියෙන්නේ වසර 2050 දී කාබන් ශුන්‍ය බලශක්තියකට යාමේ ඉලක්කයක්. නමුත් අතීතයේ ලෝක පරිසරය විනාශ කරපු සමහර ධනවත් රටවල් කිහිපයකට 2035-45 වගේ ඉලක්කත් තියෙනවා. මොකද ඔවුන්ට හරිතාගාර වායු අඩුකරන්න කියල ජාත්‍යන්තර වශයෙන් විශාල පීඩනයක් එල්ල වෙනවා. ඒත් මේක වියදම් අධික අසීරු කාර්යක් නිසා සිංගප්පුරුව වගේ රටවල තියාගෙන ඉන්නේ ‘2100 ට පෙර’ වගේ ඉලක්ක කියන එකත් අපි දැනගන්න ඕනි. ඉන්දියාව තාම ඒ ගැන කල්පනා කරනවා, ඉලක්කයක් කියලම නෑ. අපි ඉතා කුඩා රටක් උනත්, ලෝක පරිසරේට අපෙන් වෙන බලපෑම ඉතාම අල්පයක් උනත් බහුතරයක් රටවල් සමඟ 2050 දී මේ ගමනට ඉලක්කයක් තියාගන්න එක හොඳයි.

ඒ අනුව අපේ විදුලි සැලසුම් වල තියෙන්නේ 2050 දී 100% ක්‌ම පුනර්ජනනීය විදුලියට ක්‍රමානුකුලව යාමේ අභිලාෂයක්. ඒ ගමනෙදි 2030 වෙනකොට 50% කට ආසන්න පුනර්ජන්නිය ඉල්ලක්කයකට යන්න බලාපොරොත්තු වෙනවා. මේ 50% කට ආසන්න පුනර්ජනනීය ඉලක්කයට යාමට නම් 2030 වසර වන විට මෙ.වො. 2800ක් සූර්ය විදුලියත් මෙ.වො. 1100ක ප්‍රමාණයක සුළං බලාගාරත් හදා ගන්න අවශ්‍යයි.

මේක තාක්ෂණිකව කරන්න බැරි දෙයක්ද? එහෙම නැත්නම් අපේ ඉංජිනේරුවන්ගෙ ඒ ගැන දැනීමේ මදිකමක්ද ? මොකද නිකන්ම ලැබෙන හිරු එලියෙන් සුළං බලයෙන් මුළු රටේම විදුලිය නිෂ්පාදනය කරල ඉන්ධන වලට යන විදේශ විනිමයත් ඉතුරුකරන් පරිසරයත් රැකගැනීම ඉතා ඉකමනින්ම කරන එක හොඳයිනෙ. නෑ, බෑ නොකියා ඒ ගැන ක්‍රියා කිරීම ඔබේ රාජකාරිය නේද?

70% ක් නොවෙයි ලංකාව 100% ම පුනර්ජනනීය විදුලියෙන් උනත් දුවන්න මේ පද්ධතිය හදන්න අවශ්‍ය දැනීම අපිට තියෙනවා. 70% හෝ 100% ඉලක්කය හුදු තාක්ෂණික ප්‍රශ්නයක් නෙවෙයි, 2030 කියන අනවශ්‍ය කඩිමුඩි උප ඉලක්කය තමයි ප්‍රශ්නේ.

ඒ ඔරොත්තු නොදෙන කඩිමුඩිය නිසා ඇතිවෙන ප්‍රශ්න ගණනාවක් අතරින් සරල උදාහරණයක් දෙකක් පමණක් කියන්න පුළුවන්.

70% ඉලක්කයට යන්න 2030 වෙන කොට මෙ.වො. 4000ක සූර්ය බලය හදා ගන්න ඕනිනේ. වහල මත සූර්ය පැනල සවිකරලා විතරක් මේ කඩිමුඩි ඉලක්කයට යන්න බෑ. ඉක්මනින් යන්න උතුරු නැගෙනහිර වගේ ඈත පළාත්වල මුඩු ඉඩම්වල මෙ.වො.100-200 වගේ තනි විශාල සූර්ය බලාගාර ගොඩක් ඉතා වේගෙන් හදන්න වෙනවා. ඒ වගේම මේ ඈත තියෙන සුර්ය විදුලිය රටේ අනිත් ප්‍රදේශ වලට අරන් යන්න විශාල ප්‍රමාණයක කි.වෝල්ට්. 400 අධි-වෝල්ටීයතා සම්ප්‍රේෂණ මාර්ග හදන්න වෙනවා. 70% කට ගියොත් දවල් කාලයේ පෙ.ව. 11.00 සිට ප.ව. 2.00 වගේ කාලය තුල ලැබෙන උපරිම සුර්ය විදුලිබල ප්‍රමාණය අපේ කුඩා පද්ධතියට අවශ්‍ය ප්‍රමාණයට වඩා ඉතා වැඩියි. ඒ නිසා යම් ප්‍රමාණයක් රෑට භාවිතයට ගන්න බැටරි වල ගබඩාකරන්න වෙනවා. මේ සඳහා මෙ.වො. 1000-1500 වඩා ප්‍රමාණයක් බැටරි අවශ්‍ය කරනවා. ඒ වගේම මේ වගේ විශාල ප්‍රමාණයෙන් විචල්‍යවන විදුලිය ලබාගන්න නම් පද්ධතියේ ස්ථාවර බව රැකගන්න තවත් නොයෙකුත් උපකරණ සවි කරන්න වෙනවා. පද්ධති පාලනය ඉතා සංකීර්ණ වන නිසා පාලනය පහසුකිරීමට තොරතුරු තාක්ෂණික මෙවලම් සහ පද්ධති සඳහා ද වියදම් කරන්න වෙනවා . ඒ විතරක් නෙවෙයි සුළඟ සහ හිරු එළියේ වෙනස් වීමට අනුරූපව ධාරිතාව ඉක්මනින් වෙනස් කළ හැකි, ඉන්ධන වියදම අධික ගෑස් ටර්බයින් බලාගාරත් ඉදි කරන්න වෙනවා. ඒ කියන්නේ මේ මෙ.වො.4000 සූර්ය විදුලිය ලබාගන්න අවුරුදු කීපයක් ඇතුලත මේ සියළු දේ කරන්න ඩොලර් බිලියන 4 – 5 ක් (රුපියල් බිලියන 1,000 ක් පමණ) පිටරටට යවන්න වෙනව. ඒ වියදම දරන්න වෙන්නෙ රජයට. මෙ.වො. 4000 සුර්ය බලාගාර ලංකාවේ පුද්ගලික අංශයෙන් කලොත් මේ කෙටි කාලය ඇතුලත ඩොලර් බිලියන 2.5 – 3.0 ක වගේ විශාල විදේශ විනිමය ප්‍රමාණයක් අවශ්‍ය වෙනවා. විදේශ සංචිත නැතිව අත්‍යවශ්‍ය ආනයන පවා නතර කරලා තියෙන මේ මොහොතේ මේ වියදම රටට දරන්න පුළුවන්ද ?

ඒ වගේම කි. වෝල්ට්. 400 අධි වෝල්ටීයතා සම්ප්‍රේෂණ මාර්ගයක් හදන්න කිලෝ මීටර ගණනාවක් දුරට අඩි 150ක විතර පළල, උස ගස් හෝ ඉදිකිරීම් නොමැති කොරිඩෝවක් අවශ්‍ය වෙනවා. අද ජනතාවට ඉන්න හිටින්න වත් ඉඩකඩම් මදිව ඉන්න මේ රටේ පරිසර අනුමැති සහ මහජනතාවගෙන් කැමැත්ත අරන් ප්‍රශ්න ඇතිවුණාම උසාවිත් ගිහින් කි.වෝල්ට්. 33 වෝල්ටීයතා කුඩා සම්ප්‍රේෂණ මාර්ගයක් හදන්නත් සැහෙන කාලයක් යනවා. ඉතින් කි. වෝල්ට්. 400 අධි-වෝල්ටීයතා සම්ප්‍රේෂණ මාර්ග ජාලයක් අවුරුදු 5-9 ත් අතර හදා ගන්නවා කියන්නේ හීනයක් විතරයි. සල්ලි තියෙන ඇමරිකාවටත් අද ඕක ප්‍රශ්නයක් වෙලා තියෙන්නේ.

ඔය කියන විශාල සූර්ය බලාගාර සඳහාත් විශාල ඉඩම් ප්‍රමාණයක් ඕනිනේ. ඒ ඉඩම් සොයාගෙන මූලික අවශ්‍යතා සැපයීම පිලිබඳ වගකීම තියෙන්නේ සුර්යබල , සුළං සහ ජල විදුලි ව්‍යාපෘති පිළිබඳ රාජ්‍ය අමාතංශය යටතේ ඇති සුනිත්‍ය බලශක්ති අධිකාරියට. දැන් මේ අධිකාරියෙන් අවුරුදු ගණනාවක සිට සියඹලාන්ඩුව ප්‍රදේශයේ මෙ.වො. 100ක සූර්ය බලාගාරයක් ඉදිකිරිම සඳහා අක්කර 500ක ඉඩමක් ලබාගන්න හේන් ගොවියන් සමඟ ඔට්ටු වෙමින් ඉන්නවා. ලං.වී.ම. බලාගාරයට ටෙන්ඩර් කැඳවන්නේ මේ ඉඩම හරියට පවරා ගත්තාට පස්සේ. අධි-වෝල්ටීයතා සම්ප්‍රේෂණ මාර්ග , මාර්ග පහසුකම් සැපයීමද රජයේ වියදමින් කල යුතු වෙනවා. මේ සියල්ල සඳහා ඔවුන් තවත් කෙතරම් කාලයක් ගනීද කියන එක තවම ගැටලුවක්. 2030 දී 70% ඉලක්කෙට යන්න නම් එක අවුරුද්දකට මේ වගේ බලාගාර 4ක් වත් හදා ගන්න අවශ්‍යයි.

පලවෙනි විශාල සූර්ය බලාගාරයට වත් අවුරුදු ගානක් තිස්සේ අක්කර 500ක ඉඩමක් සකස් කර ගන්න බැරි මේ ආයතන හා අමාත්‍යංශ එක්ක මේ වගේ ඉලක්කයකට යෑම කොයි තරම් ප්‍රායෝගික ද?

ඉතින් මෙතන තියෙන්නේ තාක්ෂණික ප්‍රශ්නයක් නෙවෙයි. රටේ ආර්ථික තත්වය , අවශ්‍ය විදේශ විනිමය ආදිය ගැන අල්ප මාත්‍ර දැනීමක් හෝ ඉදිකිරීම් ව්‍යාපෘතියක කිසිදු ප්‍රායෝගික අත්දැකීමක් නොමැති පුද්ගලයින් හා ව්‍යාපාරිකයින් කීප දෙනෙකුගේ ප්‍රායෝගික නොවන සිහින සැලැස්මක් ලං.වී.ම මත බලෙන් පැටවීම පිළිබඳ ප්‍රශ්නයක්.

එහෙනම් මේ සූර්ය සුළං බලය පද්දතියට එකතු කර ගැනීමට සුදුසු ඔබ යෝජනා කරන ක්‍රමය මොකද්ද ?

ලංකාවේ හොඳම සුළං බලය තිබෙන්නේ පුත්තලමේ සිට කන්කසන්තුරය දක්වා වෙරළ තිරයේ. ඒ වගේම ලංකාවේ කාන්තාර නැතිනිසා ලොකු සූර්ය බලාගාර හදන්න හේන් ගොවිතැනටවත් ගන්න බැරි මුඩු ඉඩම් තියෙන්නෙත් සීමිත ප්‍රමාණයක්. මහජන විරෝධ නොමැති ජලාශ කීපයක සුර්ය බලාගාර සවිකරන්න පුළුවන්, නමුත් වියදම 30% කින් වැඩියි. ඉතින් මේ තිබෙන සීමිත සම්පතේ උපරිම ප්‍රමාණය අපි ගන්න ඕන. ඒ වගේම සුර්ය සහ සුළං විදුලි තාක්ෂණය වේගෙන් දියුණු වෙනවා. එත් එක්කම අනාගතයේදී ඒවා අපේ රටට දරා ගත හැකි අඩුමිලකට එනවා. ඉතින් අපි යොදාගන්න ඕනේ දියුණුවන තාක්ෂණයේත් අඩුවෙන මිලෙත් උපරිම ඵල නෙලා ගන්න පුළුවන් ක්‍රමානුකුල සැලැස්මක්.

එහිදී මුලින් අපි දැනට තිබෙන විදුලි පද්ධතියේ විශාල වැඩි දියුණු කිරීම් අවශ්‍ය නොවන සූර්ය බල ප්‍රමාණය ඉතා ඉක්මනින් පද්ධතියට එකතු කරගන්න ඕනි. මොකද ඒ වැඩේට අපි විශාල ආයෝජනයක් කරන්න ඕනි නෑ නේ. හොඳම උදාහරණය තමයි දැනට මෙ.වො. 370 පමණ තියෙන වහල මත තියෙන සුර්ය පද්ධති තවත් දියුණු කිරීම. මේ වනවිට ඇතැම් නාගරික ප්‍රදේශවල පද්ධති (ට්‍රාන්ස්ෆොර්මර්) ධාරිතාව ඉක්මවා ගියත් නගරබද නොවන ප්‍රදේශවල තවත් බොහෝ ප්‍රමාණයක් එකතු කර ගන්න පුළුවන්. දැන් ඔය විදුලිබල මණ්ඩලය මගින් නගරයෙන් බැහැරව ඉඩකඩ තිබෙන ට්‍රාන්ස්ෆෝමර් වලට කි.වො. 75 ප්‍රමාණයේ කුඩා සූර්ය බලාගාර සඳහා ටෙන්ඩර් කැඳවා තියෙන්නේ ඊළඟ පියවර වශයෙන්. මහා පිනුම් පනින්න කලින් මෙ.වො. 10-30 වගේ සාමාන්‍ය ප්‍රමාණයේ ඒවා කරලා අත්දැකීම් ලබාගන්න ඕනි.

මේ කාලය තුල සමගාමී ලෙස විශාල ප්‍රමාණයේ සුර්ය බලාගාර සඳහා අවශ්‍ය සම්ප්‍රේෂණ මාර්ග වගේ යටිතල පහසුකම් ඉදිකරන්න පුළුවන්. මෙහිදීත් සූර්ය බලාගාරයක් සඳහාම කියල අධික වියදමක් දරල සම්ප්‍රේෂණ මාර්ග තැනීමත් අපේ වගේ රටකට ආර්ථිකමය වශයෙන් ඔරොත්තු දෙන්නේ නෑ . මොකද සුර්ය බලාගාරයක උපරිම ධාරිතාව ලැබෙන්නේ දවසට පැය තුන හතරකදී විතරයි. එ්ක හරියට විශාල මුදලක් වැය කරලා අධිවේගී මාර්ගයක් හදල දවසට පැය තුන හතරක් ඇරලා තිබ්බ වගේ වැඩක් නේ. ඉතින් වඩාත් සුදුසු වෙන්නේ පැය 24ම දුවන තාප බලාගාරයක් හෝ සුළං බලාගාරයක් එක්ක හවුලේ මේ සම්ප්‍රේෂණ මාර්ග භාවිතා කිරීම.

අති විශාල ප්‍රමාණයේ සුර්ය බලාගාර වලට යායුත්තේ අවසාන පියවර වශයෙන්. සූර්ය මෙ.වො. 4000 සහ සුළං මෙ.වො. 1500 සඳහා පමණක් ඩොලර් බිලියන 5.5ක විතර ආයෝජනයක් කරන්න වෙනවා. කලබලේ ඒ කියන්නේ අවුරුදු 8-9 කින් කරන්න ගියොත් මේ ව්‍යාපෘති සඳහා දේශීය ආයෝජකයන්ට ඇතුළු වෙන්න ශක්තියක් නෑ . නමුත් ක්‍රමානුකුල ගමනක් ගියොත් ඒ කාලය ඇතුලත දේශීය ව්‍යාපාරිකයොත් විශාල ප්‍රමාණයේ බලාගාරයකට ආයෝජනය කරන මට්ටමට දියුණු වෙලා තියෙයි. අපි කලබලේ මුලින්ම විශාල බලාගාර හදන්න ගියොත් ශක්තිමත් විදේශීය ආයෝජකයින්ට ඉතා වැඩි අවස්ථාවක් තියෙනවා මේ ව්‍යාපාර අයිති කර ගන්න. මේ අනවශ්‍ය කඩිමුඩිය නිසා අන්තිමේදී ලංකාවේ ජනතාව සතු ස්වාභවික හිරු එළියේ සහ සුළං වල වාසිය යන්නෙත් විදේශිකයින් අතට.

ඒත් ඔහොම අසීරු ඉලක්කයක් තියාගෙන මේ ගමන ගියොත් 2030 වෙත්දි 70% බැරිනම් ඔබ කියන 50% ක සීමාවට හරි ලඟා වෙලා තියෙයි නෙ. ඒ නිසා මේක විශාල ප්‍රශ්නයක් නෙවෙයිනෙ.

නෑ මෙතන තමයි විශාලම ප්‍රශ්නේ තියෙන්නේ. ලං.වී.ම ඉදිරි අවුරුදු 20 කට දිගු කාලීන අඩු වියදම් විදුලි ජනන සැලැස්ම හදනවා. ඒක සෑම අවුරුදු දෙකකට වරක් යාවත්කාලීන කරනවා. අපි අවසාන වතාවට මේ සැලැස්ම හැදුවේ 2018දී. ඊට පස්සේ තාම සැලැස්මක් හදාගන්න බැරිව ඉන්නවා මොකද මේ කෙටි කාලය ඇතුලත රජයේ ප්‍රතිපත්තිය 4 වතාවක් වෙනස් වෙලා තියෙන නිසා. දැන් මේ කියන “2030 දී 70% ක පුනර්ජනනීය විදුලිය” කියන ප්‍රතිපත්තිය ගැසට් කරලා නීත්‍යනුකුලව අපිට දැනුම් දුන්නොත්, ඒ අනුව අපිට දැනට සැලැස්මේ 2030 දක්වා තියෙන මෙ.වො. 950 ප්‍රමාණයක අඩු වියදම් තාප බලාගාර සැලැස්මෙන් ඉවත්කරන්න වෙනවා. එත් එක්කම ඒ බලාගාර සඳහා කරන ඉඩම් සොයාගැනීම්, නැවත පදිංචි කිරීම් , ශක්‍යතා අධ්‍යන , පරිසර අධ්‍යන වගේ වැනි මුලික කටයුතුද සම්පුර්ණයෙන් නවතා දමන්න වෙනවා. ඒවා අධික කාලයක් යන කටයුතු. ඉතින් 70% පුනර්ජනනීයට යන්න ගිහින් වැඩේ අමාරුවෙලා මගින් නැවතුනාට වැඩේ ගොඩ යන්නේ නෑ . ආයේ පායල ලයිට් කපන්න උනාම මේවා තේරුම් අරන් අපි එහෙනම් අර නවතපු බලාගාර ඉක්මනින් හදමු කිව්වට ඒක එහෙම අඩු කාලයකින් කරන්නත් බෑ. අඩු කාලයකින් කරන්න පුළුවන් එකම විසඳුම තමයි ලයිට් කැපිල්ල නැත්තනම් අධිමිල හදිසි විදුලිය. මේ වැඩේ දැන් කීපාරක් නම් උනාද. 2016 දී තිබූ රජය තීරණය කලා 2030දී 100% ක්‌ම පුනර්ජන්නියට යනවා කියල. ගැසට් ගැහුවේ නම් නෑ. එත් මෙ.වො. 500 සාම්පූර් බලාගාරයේ ඉදිකිරීම් නැවැත්තුව. ප්‍රතිඵලේ ආවේ 2019 දී. ඔබට මතකයි ද 2019දී ලයිට් කැපුවා? පාස්කු ප්‍රහාරෙයි කොවිඩ් ප්‍රශ්නෙයි නිසා විදුලි ඉල්ලුම අඩු නොවෙන්න තාමත් හදිසි අධි වියදම් ඩීසල් විදුලියේ පිහිට තමයි.

හාල්, පරිප්පු කිසිදා රටින් ගේන්නේ නෑ වගේ ප්‍රතිපත්තියක් නම් අමාරුවේ වැටීගෙන එනකොට එක දවසින් තීරණය වෙනස් කරන්න පුළුවන්. ඒ වගේම සතියෙන් හාල් නැව ආවම ප්‍රශ්නේ ඉවරයි. එත් මේ විදුලි ක්ෂේත්‍රයේ ප්‍රශ්නයක් ඇති කර ගත්තොත් ගොඩ එන්න සෑහෙන්න කාලයක් යනවා. ආර්ථිකයට වාර්ෂිකව වෙන පාඩුව රුපියල් බිලියන 200-300 වගේ සීමාවක තියෙන්නේ.

එහෙනම් මේ මුළු ලෝකෙම සුළං සහ සූර්ය විදුලියට යනව කියන්නෙ ?

ඔව් යනවා තමයි. ඒත් තම තමාට ඔරොත්තු දෙන වේගෙන් තමයි යන්නේ. මේ අතරින් කඩිමුඩියේම යන්න හදන්නේ වසර සියගනනක් ලෝක පරිසරය විනාශ කරපු යුරෝපයේ ධනවත් රටවල් . ඒත් ඒ නිසාම ඒ රටවල පාරිභෝගික විදුලි මිල දෙතුන් ගුණයකින් ඉහළ ගිහින්.

” සුළං සූරය වගේ ප්‍රභව වලින් විදුලිය 40-50% වගේ අධික ප්‍රමාණයක් ලබාගන්න ජර්මනිය, ඩෙන්මාර්කය, දකුණු ඕස්ට්‍රේලියව වගේ රට වල/ ප්‍රාන්තවල තමයි අද ලෝකයේ ඉහලම පාරිභෝගික විදුලි මිල තියෙන්නෙ”

මොකද හිරු එලිය ,සුළඟ නොමිලේ ලැබුනත් ඒවා ගන්න පද්ධතියේ වැඩි දියුණුවට අර මුලින් කිව්වා වියදම් කරන්නම වෙන නිසා අවසාන වියදම වැඩියි. අනික යුරෝපයේ රටවල් සුළං සහ සූර්ය විදුලියට යන්නේ ලෝක පරිසරය සුරකින්නමත් නෙවෙයි. ඔවුන්ට ඕන රුසියාවේ ස්වාභාවික වායු මත යැපීමෙන් මිදෙන්න.

එමනිසා තමයි දියුණු වෙමින් පැවතුනත් අපිට වඩා යහපත් ආර්ථික තත්වයන් තියන ඉංදියාව, බංගලිදේශය, පකිස්ථානය වගේ රටවල් 2040 දි 30%-40% වගේ ප්‍රායෝගික පුනර්ජනනීය ඉලක්ක ප්‍රකාශයට පත්කරල තියෙන්නෙ.

දැන් ඔය සමහරු කියන විදියට අධික වේගයෙන් සුර්ය විදුලියට ගිහිල්ල ඉන්ධන වලට යන වියදම ඉතුරු කරගන්න කඩිමුඩියක් මේ රටවලට නැත්තේ මොකද කියල ගැඹුරින් සිතා බලන්න වටිනවා නේද?

අපි වගේ දියුණු වෙමින් පවතින ඒ වගේම වෙනත් රටකට සම්ප්‍රේෂණ මාර්ග වලින් සම්බන්ධ නැති හුදකලා පද්ධතියක් සහිත කිසිදු රටක් 2030 දී 70% ක් වගේ කඩිමුඩි ඉලක්ක නම් තියාගෙන නෑ. ඔබටත් පුළුවන් මේක අන්තර්ජාලයෙන් සොයා බලන්න.

ඒ උනාට විදුලිබල මණ්ඩලේ ඉංජිනේරුවො ඩීසල්, ගල් අඟුරු විදුලියෙන් කොමිස් ගහන්න ඕනි නිසා පුනර්ජනනීය විදුලියට අකුල් හෙලනව කියල චෝදනාවක් තියනවනෙ?

අපේ දිගුකාලින ජනන සැලැස්ම හරියට ක්‍රියාත්මක වෙනවානම් ඩීසල් විදුලියක් තියෙන්න බෑ. ව්‍යාපාරිකයින්, දවල් හීන දකින්නනන්, දේශපාලකයින් සහ NGO අනුග්‍රහයෙන් අඩු වියදම් බලාගාර කලට වෙලාවට ඉදිකිරීම කඩාකප්පල් කරාම තමයි හදිසි හෝ ඩීසල් විදුලියට යන්න වෙන්නේ. වැඩේ කියන්නේ ඔවුන්ගේ ක්‍රියා තුලින්ම වැඩිමිල ඩීසල් විදුලිය ආවම, ඩීසල් විදුලියෙ මිල පෙන්නලා ඒ අය විකුණන විදුලියටත් ඒවගේ මුදලක් ඉල්ලනවා.

පුනර්ජනනීය විදුලි ක්ෂේත්‍රයට ආයෝජකයින් ගෙන්න ගන්න මුල වකවානුවේ දී ටෙන්ඩර් කැඳවන්නේ නැතිව වැඩි මිලක් ගෙවනවා. ඒක සෑම රටකම පහේ කරන දෙයක්. ආයෝජකයින් යම් මට්ටමකට අවට පස්සේ තරගකාරී ටෙන්ඩර් වලට යන්නේ එයින් ලැබෙන වාසිය මහජනතාවට ලබා දෙන්න ඕන නිසයි. මුලින් සුළං, සූර්ය විදුලි ඒකකයකට රු. 22 වගේ ලොකු මිලක් ගෙව්වා. එත් දැන් ටෙන්ඩර් මගින් සූර්‍ය බලයෙන් ඒකකයක් රු 12 -15 සහ සුලං බලයෙන් ඒකකයක් රු. 9 -10 ට වගේ ගණන් වලට අඩුවෙලා. මේ ටෙන්ඩර් දැමිල්ල තමයි ඔය අකුල් හෙළනවා කියන්නේ. අපි මේ හැමෝටම වැඩිය පුනර්ජනනීය විදුලියට කැමති නිසානේ මන්නාරමේ මෙ.වො. 100ක විශාලතම සුළං බලාගාරය හැදුවේ. ඒ බලාගාරයෙ ඒකකයට වැය වෙන්නේ රුපියල් 8 යි.

දැන් මේ 2030 වගේ දරන්න බැරි ඉලක්ක වලට විදුලි බල මණ්ඩලය කොටුකිරීමේ ප්‍රධාන යටි අරමුණ තමයි ඉක්මනින් මේ ඉලක්ක වලට යන්න, ආයෝජකය දිරිගන්වන්න කියල ටෙන්ඩර් නැතිව ලොකු මුදලක් ගෙවන්න කියන එක. දැනටමත් ඊට අවශ්‍ය නීති රීති රහසේ සැකසෙමින් පවතිනවා.

අඩු වියදම් බලාගාර ඉදිකිරීම හරිම අමාරු වෙහෙසකර කාරියක්. ඉතින් එහෙම කොමිස් ගහල අයථා ලෙස හම්බ කරන්න ඕනි නම් මොකටද මේ දුක් මහන්සි වෙලා අඩු වියදම් බලාගාර හදන්න ඔට්ටු වෙන්නෙ, අපටත් පුළුවන්නේ ඔය සමහරු කරනවා වගේ පරිසර හිතකාමී ලෙස පුනර්ජනනීය විදුලියෙන්, ගසා කන්න. සල්ලි තාප විදුලියෙන් ආවද සූර්ය විදුලියෙන් ආවද කියල වෙනසක් නෑ නේ. පොඩි දෙයයි කරන්න තියෙන්න. ටෙන්ඩර නැතිව සමහර දේශපාලකයින් කියන ගණනකට ඒ අයගේ හිත මිතුරන්ගෙන් සූර්ය විදුලිය ගන්න එකයි. ඉංජිනේරුවන්ට විදුලි මාෆියාව කියල කරන චෝදනාව ආයේ අහන්නවත් නැති වෙයි.

එතකොට මොකක්ද මේ මාෆියාව ?

අව්වෙන් සුළඟෙන් විදුලිය හදනවා කියන වැඩේට අපි හැමෝම හරිම ආසයි නේ. එක කරන්න ඕනි දෙයක් තමයි. ඒත් අවාසනාවකට මේ රටේ පුනර්ජනනීය විදුලිය කියන එක සමහරුන්ට ජනතාව රවට ගන්න හරීම ආකර්ශනීය මාතෘකාවක් විතරයි. මේක යට තියෙන ජුගුප්සාජනක ක්‍රියාවලිය බොහෝ දෙනෙක් දන්නේ නෑ. එක එළි කරන්න හදන හැමෝටම සෑහෙන ප්‍රහාරයක් වදිනවා.

දැන් තියෙන දේශපාලන ක්‍රමේ අනුව ඡන්දයකින් දිනන්න ප්‍රචාරක කටයුතුවලට එක් පුද්ගලයෙකුට මිලියන සිය ගණනක් ඕනි වෙනවා. ඉතින් මේ පුනර්ජනනීය විදුලියේ ඉන්න සමහර ව්‍යාපාරිකයින් ආයෝජනයක් හැටියට මේ දේශපාලන පක්ෂ , පුද්ගලයින්ට මේ සඳහා මුදල් ලබා දෙනවා. පක්ෂ භේදයකින් තොරව සමහර දේශපාලකයින් මේ පුනර්ජනනීය විදුලිය ව්‍යාපාරයේ කෙලින්මත් යෙදී සිටිනවා. ඉතින් මේ අයගේ සැබෑ අරමුණ පරිසරය සුරකින්නවත් පුනර්ජනනීය විදුලිය නගාසිටුවිමවත් නෙවෙයි විදුලි බල මණ්ඩලය හරහා භාණ්ඩාගාරේ තියෙන ජනතා මුදල් කොල්ලකෑමයි. සෑම ආණ්ඩුවක් ම පත් වුන අලුත ඒ ක්ෂේත්‍රවල ඉන්න විද්වතුන්ට කන් දෙනවා, එත් ටිකක් පරණ වෙද්දී විද්වත් යෝජනා විසි කරලා තමා සමඟ ඉන්න ව්‍යාපාරිකයින්ගේ යෝජනා ක්‍රියාත්මක කරනවා. නැත්නම් කොහෙන්ද ඊළඟ ඡන්දයට මුදල් හොයා ගන්නේ. මේ කරුණ මුලින් ම වටහා ගත්ත නිසා වෙන්න ඇති වර්තමාන විදුලිබල ඇමතිතුමා වැඩ පටන් ගත්ත පලවෙනි සතියෙම ‘විදුලි මාෆියාව තියෙන්නෙ දියවන්නාවේ’ කියල ආන්දෝලනාත්මක ප්‍රකාශයක් කලේ.
අවසාන වශයෙන් අපිට අහන්න තියෙන්නේ ඔබට නිකමට හිතෙන්නේ නැද්ද මේ

“2030 දී 70% ක් පුනර්ජනනීය විදුලිය” වැනි ආකර්ශනීය පාඨ හරහා විදුලියෙන් පමණක් ජර්මනිය පරාද කරන්න හදන අපි අනෙකුත් අංශවලිනුත් ජර්මනිය පරාද කරන්න “

” 2030 දී බර්ලිනය හා සමාන භූගත විදුලි දුම්රිය පද්ධතියක් කොළඹට” ,

” 2030 දී සෑම පුද්ගලයෙකුට ම දුම්රියේ බස් රියේ ආසනයක්”,

” 2030න් පසු කිසිදු ගෘහ සේවිකාවක් මැද පෙර දිග නොයවමු”,

” 2030 දී හදවත් රෝගී සැත්කම් පොරොත්තු ලේඛනය දවස් 3 කට අඩු කරමු”

වගේ අපි හැමෝටම වැදගත් ඉලක්ක වලට යන්නේ නැත්තේ ඇයි කියල?

ලංකා විදුලිබල මණ්ඩලයේ ඉංජිනේරු සංගමය


ගල් අගුරු මතම යැපෙන බවට විදුලි ඉංජිනේරුවන්ට එල්ලවන ‌චෝදනා වැරදියි

විදුලිය මොහොතක් ඇනහිටීම මුළු රටම අකාර්‍යක්ෂම කරනු ලබයි. රටේ ජීවනාලිය විදුලිබලයයි. රටේ ජනතාවට විදුලිය සැපයීමේ වගකීම පැවරී ඇත්තේ ලංකා විදුලිබල මණ්ඩලයටයි. එහෙත් ලංකා විදුලිබල මණ්ඩලයේ විදුලි ඉංජිනේරුවන් බොහෝමයකට මෙහිදී බරපතල චෝදනාවක් එල්ල වී ඇත. එනම් ඉංජිනේරුවන් ගල් අඟුරු හැර විදුලිය නිපදවීමට වෙනත් විකල්පයක් කෙරෙහි අවධානයක් නොමැති බවයි. මේ චෝදනා පිලිබඳව ලංකා විදුලිබල මණ්ඩලයේ විධායක කමිටු සාමාජික චරිත ජයනාත් මහතාගෙන් විමසීමක් කලෙමු.

“විදුලි ඉංජිනේරුවන්ට අවශ්‍ය රටට සහනයක් ලැබෙන අඩු වියදමින්  විදුලිය නිපදවීමක්. නමුත් අධික මිලගණන් වලට විදුලිය සැපයීමට ඩීසල් බලාගාර වෙත යොමු කිරීමට කිසියම් පිරිසක් කුමන්ත්‍රණකාරීව බොරු ප්‍රචාර කරමින් සිටිනවා”

ප්‍රශ්නය: ගල් අඟුරු බලාගාර ගැන ඔයතරම් උනන්දුවක් දක්වන්නේ ඇයි?

අපෝ නෑ. අනාගත විදුලිබල අවශ්‍යතාව පුරෝකථනය කල ලංවිම විදුලි ඉංජිනේරුවන් එදා සිට මේ දක්වාම ලෝකයේ අඩුම වියදම් විදුලිබල ජනන ක්‍රමයක් වන ගල් අඟුරු බලාගාරයක අවශ්‍යතාව මතුකලා. ඔය පිලිබඳව මුලින්ම යෝජනා වෙන්නේ 1987 වර්ෂයේදී ඉදිරිපත් වූ ජනන අවශ්‍යතා පුරෝකථන වලදී. නමුත් එදා ඉඳලා 2005 වෙනකන් කාලය තුල ජපානය, ජර්මනිය සහ ස්විට්සර්ලන්තය වැනි රටවල් වලින් මෙරටට ගල් අඟුරු බලාගාර ලබාදීමට ඉදිරිපත් වුනත් එවකට තිබූ රජයන්හි අදූරදර්ශී ප්‍රතිපත්ති හේතුවෙන් ඒ යෝජනා ඔක්කොම කුණුකූඩයට විසිවුනා. 2002 වර්ශය වනවිට ඉදිරියේදී ඇතිවෙන බලශක්ති හිඟයත් සමග රටම කලුවරේ බවට පවසමින් ඉංජිනේරු සංගමය ප්‍රමුඛව සමස්ථ ලංවිම සේවකයාම වෘත්තීය පාරට බැසීමේ ප්‍රථිපලයක් ලෙස යාන්තම් රටට නොරොච්චෝලෙයි විදුලි බලාගාරය ලැබුණේ. ඒත් හැබැයි ජයිකා ව්‍යාපෘති ආයෝජනයක් විදිහට ජපාන බලාගාරයක් ගන්න පුලුවන්කම තියෙද්දි ආණ්ඩුව තෝරගත්තෙ චීනෙන් දුන්න බලාගාරයක්.  ඒ වෙනකොට  අඩුවියදම් බලාගාර රටට නොමැති වීමෙන් සිදුවූ පාඩුව රුපියල් බිලියන 900කට අධිකයි ඒ නිසා මොකක් හරි දෙන බලාගාරයක් ගන්න වෙන තත්වයට ලංවිමත් ඇද වැටිලා තිබ්බ. නැත්තම් අනිවාර්යයෙන්ම දවසට පැය 6ක් වත් ලයිට් කපන්න වෙන තත්වයක් උදාවෙමින් තිබ්බෙ. මේ පාඩුව රටේ ජනතාවගේ විදුලි බිලෙන් අය නොවුනට කඩෙන් ගන්න ලුණු පැකට් එකේ ඉඳන්ම ගෙවන්න වෙලා තියෙනවා පොඩ්ඩක් හොයලා බලන්න. තාක්ෂණික ගැටලු ආවත් පසුව ලංවිම ඉංජිනේරුවන්ගේ මැදිහත් වීම මත ඒවා නිරාකරණය කරගෙන නොරොච්චෝලේ බලාගාරය මේ වෙනකොට ඒක හදන්න ආයෝජනය කරපු මුලු වියදමම හොයාගෙන දැන් සම්පූර්ණයෙන්ම ලංවිමට ලාභ උපයමින් ක්‍රියාත්මක වෙන්නෙ. ඒ කාලෙ ඉඳන් යෝජනා වුනු ඔක්කොම අඩු වියදම් බලාගාර ටික හැදුනා අද රට මේ පත්වෙලා තියෙන ආර්ථික අවපාතයට මොනම හේතුවක් නිසාවත් මුහුණ දෙන්න වෙන්නෙ නෑ.

ප්‍රශ්නය: විදුලි ඉංජිනේරුවන් වෙනත් බලශක්ති ක්‍රමවලට ප්‍රමුඛතාවක් නොදෙන්නේ ඇයි?

මෙම කතාව තනිකරම අපේ රටේ සූර්‍ය විදුලි පැනල කර්මාන්ත හිමියන් සහ ඔවුන්ගෙන් යැපෙන රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන ඒජන්තයින් විසින් මවල පෙන්නන බොරු කතාවක් මිසක් කිසිදු පදනමක් ඇති ප්‍රකාශයක් නෙවේ. ලංවිම දිගු කාලීන ජනන සැලැස්ම තුල එදා ඉඳන්ම ගල් අඟුරු වලින් මෙන්ම මෙන්ම ද්‍රවීකෘත ස්වභාවික වායුවලින්(LNG) සහ සූර්ය සහ සුලං බලය වැනි සුනිත්‍ය බලශක්ති ප්‍රවයන්ගෙන්ද බලශක්තිය නිපදවීමට සැලසුම් කරල තිබ්බා. මේ පෙන්නන රූපයේ තියෙන්නෙ 2022-2041 කාලසීමාවට යෝජිත දිගුකාලීන ජනන සැලැස්මේ ඒ ඒ ප්‍රභවයන්ට ප්‍රමුඛත්වය දීල තියෙන විදිහ. ඒක බලන ඕනම කෙනෙක්ට තේරෙනවා ඔය කතාව අමූලික බොරුවක් කියලා. ඇත්තටම් ඉදිරියේදී විදුලිබල උත්පාදනයේදී ගල් අඟුරු වලට තියෙන ප්‍රමුඛත්වය සෑහෙන අඩු වෙලා ඒක සුනිත්‍ය බලශක්තියට සහ පරිසර හිතකාමී LNG බලශක්තියට යොමු වෙලා තියෙනව. අනික මේ සැලසුම් වසර දෙකකට වතාවක් ඒ පිලිබඳව විෂය ප්‍රවීනත්වය තියෙන විදුලි ඉංජිනේරුවරුන් මගින් යාවත්කාලීන වෙනව. එතකොට ඒ වෙද්දී ලෝකයේ තියන නව ජනන තාක්ෂණයන් මත සහ ඒවායේ වියදම, විශ්වාසනීයත්වය වගේ කරුණු මත පදනම්ව ඒ යාවත්කාලීන වීම වෙන නිසා රටට අවශ්‍ය අංගසම්පූර්ණ දිගුකාලීන ජනන සැලැස්මක් හැමවෙලේම ඉදිරිපත් කිරීමට අපේ ඉංජිනේරුවෝ සමත් වෙලා තියෙනවා. ඔය ගල් අඟුරු මත්තෙම අපේ ජනන සැලසුම් රඳාපවතිනවා කියන එක සම්පුර්ණ බොරුවක්. නරකම වැඩේ කියන්නෙ අපේ ජනන සැලසුම් ගැන අන්තර්ජාලයේ ඉතාම පැහැදිලිව විස්තර තියෙනවා.

ප්‍රශ්නය : ගල් අඟුරු ටෙන්ඩර් වලින් විදුලි ඉංජිනේරුවන්ට කොමිස් කුට්ටි ලැබෙනවා කියලා බරපතල චෝදනාවක් තියෙනවා?

ඔය ගල් අඟුරු ටෙන්ඩරේ වෙන විදිහ දන්නව නම් කවුරුවත් ඔයවගේ ප්‍රකාශයක් කරනවා තියා අහන්නෙවත් නෑ. ලංකා විදුලිබල මණ්ඩලයට අවශ්‍ය වන ඛනිජ ඉන්ධන සපයන්නේ ලංකා ඛනිජ තෙල් නීතිගත සංථාවෙන්. ඒත් ඒ ආයතනයට ගල් අඟුරු මිලදී ගැනීමේ ප්‍රතිපත්තියක් තිබ්බෙ නැති නිසා එවකට පැවති රජයේ ප්‍රතිපත්තිමය තීරණයක් මත ලංකා ගල්අඟුරු සමාගම කියලා ලංවිමට අනුබද්ධිත සමාගමක් පිහිටෙව්වා එය මගින් මෙරටට අවශ්‍ය ගල්අඟුරු වෙනුවෙන් ටෙන්ඩර් කැඳවීම සහ ප්‍රධානය කිරීම සිදු කරන්න. මෙම සමාගම ලංකා විදුලිබල මණ්ඩලයට අනුබද්ධිත සමාගමක් වුනත් ලංකා විදුලි පුද්ගලික සමාගම ඒ කියන්නෙ LECO එක සහ ලංකා ට්‍රාන්ස්ෆෝමර්ස් සමාගම(LTL) වැනි අනෙකුත් අනුබද්ධිත සමාගම් ලෙසටම ස්වාධීනවයි තමන්ගෙ කාර්යයන් ඉටුකරගෙන යනවා. ලංවිම විදුලි ඉංජිනේරුවන්ට කිසිම සම්බන්ධයක් නෑ. ගල් අඟුරු වලින් විදුලි ඉංජිනේරුවෝ කොමිස් ගන්නවා කියලා චෝදනා කරන්නේ මොන පදනමකින්ද කියලා තේරුම් ගන්න අමාරුයි.

ලෝකයේ අනිත් රටවල ගල් අඟුරු බලාගාර වසාගෙන යනවා. අනාගතයේ ඔවුන් ගල් අඟුරු බලාගාර හදන්නෙත් නැතිලු. අපේ රටේ විදුලි ඉංජිනේරුවන් බොහෝමයකට නම් ගල් අඟුරු බලාගාර තරම් වෙනත් විසඳුමක් නෑ නේද?

සාමාන්‍ය අන්තර්ජාලය භාවිතා කරන්නෙකුට වුනත් මෙම ප්‍රකාශය අමුඅමුවේ අසත්‍ය ප්‍රකාශයක් බවට සොයා ගැනීමට වැඩි වෙලාවක් යන්නෙ නෑ. උදාහරණ පෙන්වන්නම්. සමස්ථ විදුලිබල ජනනයෙන් ගල් අඟුරු ජනන ප්‍රතිශතය ඉන්දියාවේ සියයට 52.6ක්. බංග්ලාදේශයේ සියයට 49.67ක්. ඉන්දුනීසියාවේ සියයට 38ක්. වියට්නාමයේ සියයට 43ක්. ජපානයේ සියයට 31ක්. පිලිපීනයේ සියයට 41.8ක්. දකුණු කොරියාවේ සියයට 28.5ක්. මේ රටවල් අනාගතයටත් ගල් අඟුරු බලාගාරවලින් වැඩි ධාරිතාවක් ලබා ගැනීමට සැලසුම් කරලා තියනවා. ඔබට මේවා අන්තර්ජාලයෙන් පරික්ෂා කරලා බලාගන්න පුලුවන්. ලෝකයේ වෙනත් රටවල් ගල් අඟුරු වලින් විදුලිය ලබාගන්න එක නතර කරලා නෑ. ? කවුරු කොහොම තර්ක කලත් ලෝකයේ තියන විදුලිබල ජනන ක්‍රමවේදයන්ගෙන් විශ්වාසනීයත්වය සහ අඩු වියදම යන දෙකම සැලකුවාම ඉස්සරහින්ම තියෙන්නෙ ගල් අඟුරු තමා. අපි වගේ ඌණ සංවර්ධිත රටකට ඕන අඩු වියදමින් විශ්වාසනීය බලශක්තියක් ලබාගන්න පුලුවන් ක්‍රමවේදයක්. ඒකෙ උඩින්ම ඉන්නෙ ගල් අඟුරු. ඊලඟට තියෙන්නෙ  LNG.  සුනිත්‍ය බලශක්ති ක්‍රමවේදයන් කෙරෙහි ලෝකය ගමන් කරනවා තමා නමුත් එය සිදුවන්නේ තාක්ෂණයන්ගේ දියුණුව සහ වර්ථමානයේ සිදු කෙරෙන පාලක ව්‍යාපෘති වල ප්‍රගතිය අනුවයි. දැනටත් මෙම සුනිත්‍ය බලශක්ති විකල්පයන් මිලාධික වීම සහ අස්ථාවර වීම නිසා තමා ඉහත පෙන්වන දියුණු සහ සංවර්ධනය වෙන රටවල් පවා තවමත් අඩු වියදම් විදුලිබල ජනන ක්‍රමවේදයක් වන ගල්අඟුරු බලාගාර සැකසීම නවත්වා නැත්තෙ. තව කරුණක්.  ඒක පුද්ගල කාබන් විමෝචනය ගත්තම  ශ්‍රී ලංකාව ඉන්නේ ලෝකයෙන්ම 89 වැනි ස්ථානයේ. එම අගය 0.8 ටොන්/පුද්ගල වන අතර ලයිස්තුවේ මුලම සිටින ඇමෙරිකාව ගත්තම ඒ අගය 15.52ක්. චීනයේ ඒ අගය 7.38ක්. අපි මේ තරම් කාබන් විමෝචනය ගැන කලබල වියයුතු නෑ. විදුලි ඉංජිනේරුවන්ට අවශ්‍ය අඩුවියදම් විශ්වාසනීය විදුලිබල ජනනයක් රටට හදාගෙන ඒකෙන් ඉතුරු කරගන්න රුපියල් වලින් අපේ රට සංවර්ධනය කරගන්න. අනික අපේ රටේ සමස්ත විදුලිබල නිපැයුමෙන් මේ දිනවල 60%කට ආසන්න ප්‍රමාණයක් ජනනය වන්නේ මෙරට තියෙන සුනිත්‍ය බලශක්ති බලාගාර මගින්. මණ්ඩලය සුනිත්‍ය බලශක්තිය ප්‍රතික්ෂේප කරනවා  කියන කතාව සත්‍යයක් නොවන බව පැහැදිලියිනේ. මේ අසත්‍ය ප්‍රචාර කරන්නේ රටේ ජනතාවට කරුණු වසන් කරලා නොමග ඇරලා රට විනාශ කරලා හරි සල්ලි හම්බකරගන්න හදන පිරිස්.

ප්‍රශ්නය : රටේ බලශක්ති අර්බුදයක් ඇතිකරලා මඩි තරකරගන්න පුලුවන් කාටද?

එවැනි අය ඉන්නවා. දැන් ඔය පෙන්වන මතවාද බහුතරයක් අමූලික බොරු කියලාඅ අපි ඔප්පු කරලම පෙන්නුවනේ. මේ බොරු මතවාද ජනතාව අතර ප්‍රචලිත කරවන පිරිසක් ඉන්නවා. ඒ අයට අවශ්‍ය රටේ බලශක්ති ක්ෂේත්‍රය අවුල් කිරීමටයි. අපේ සැලසුම් අනුව ඉදිරියේදී වැඩිපුරම එකතු වෙන්නේ සුනිත්‍ය බලශක්තිය. 2030 වනවිට සූර්ය බලයෙන් මෙ.වො 2,700ක් හා සුළං බලයෙන් මෙ.වො 1,100ක් නිපදවීමට සැලසුම් කර තිබෙනවා. මේක අපි වගේ තුන්වෙනි ලෝකේ රටකට ලොකු අභියෝගයක්. අති විශාල මුදලක් ආයෝජනය කිරීමට සිදුවෙනවා. පොළව මත ඉදිවන සූර්ය සහ සුළං බලාගාර ඉදිකරනු ලබන්නේ තරඟකාරී මිල කැඳවීමකින්. ඩීසල් බලාගාර දුවන තැනට රට තල්ලු කිරීමට පිරිසක් බොරු මත ප්‍රචාරණය කරන බව අපේ රටේ ජනතාව තේරුම් ගන්නේ නම් එය ඉතාම වැදගත්.

Click the image to enlarge
By Eng Charitha Dayarathne

නුවණින් විමසන්නන් වෙනුවෙන්…

විදුලි ඒකක මිල ජාතික ආර්ථිකයට සෘජුව බලපාන අයුරු..!

වර්ෂ 2011 සිට 2020 දක්වා විදුලි ඒකක නිෂ්පාදන වියදම්, ආදායම් හා ඊට අනුරූපව ලංකා විදුලි බල මණ්ඩලය වෙත වන සමස්ථ ලාභ දල වශයෙන් සංශිප්තව මෙසේ දක්වා සිටිය හැක.

ඔබ විවෘත මනසකින් දකින්නේ නම් ලංවිම ලබන ලාභය/ අලාභය සෘජුවම ලංවිම විසින් පාලනය කෙරෙන අඩු මිල විදුලි බලාගාර දායකත්වය ඉහල/ අවම තත්ත්වයන්හිදී බව පෙනෙනු ඇත..

තවද කාලයක සිට විදුලි විකුණුම් මිලද වැඩි නොවී ඇති බව පෙනෙනු ඇත..

එමෙන්ම කාලයක සිට ක්‍රමිකව වැඩිමිල පුද්ගලික බලාගාර ප්‍රභවයන්ට නතුවෙමින් පවතින බවත් ක්‍රමයෙන් ඒකක මිල වැඩි වෙන බවත් පෙනෙනු ඇත. සාම්පූර් විදුලි බලාගාරය අවුරුදු 5ක ශක්‍යතා අද්‍යනයකින් අනතුරුව ගොඩ නැගීම පටන්ගැනීමට මොහොතකට පෙර එය මොහොතින් නැවැත්වීමේ අනිටු විපාක අපි ක්‍රමයෙන් මුහුණ දෙනු ඇත. ඉදිරියේදී තවත් ගැටළු වනු ඇත..

විදුලි ඒකක මිල අඩු කිරීම රුපියල් බිලියන ගණනින් රටට ඉතිරි කර දෙනු ඇත. ඉතිරි වන මුදලින් පඩි ඉල්ලා මහමග දුක් විදින ගුරු භවතුන්ට නොමිලයේ සහනයක් ගෙන දිය හැක. ඇතැම්විට ගොවීන්ගේ පොහොර සහනාධාරය බලාපොරොත්තු වූ අයුරින් ලබා දිය හැකි වනු ඇත..

(ඔබ පිළිගත්තත් නැතත්) ඒකක මිල අඩු කිරීමට හොදම හැකියාව ඇත්තේ ඊට නිත්‍යානුකූල හිමිකම පවතින ලංකා විදුලි බල මණ්ඩලයටයි..!

ජනන සැලැස්ම එහි පදනමයි..!

රටේ සාරය උරා බොන්නන් / අවස්ථාවාදීන් එය නොදන්නවා නොවේ..!

ඔවුන් ජනන සැලැස්ම අනුමත නොකිරීමට නොකරන දෙයක් නොමැත..! අපි ලංවිම ලෙස ජනන සැලැස්ම වෙනුවෙන් සටන් කරන්නෙමු. නමුත් ලංවිමට මෙය තනියෙන් කල නොහැක..

(කල හැකිව තිබුනේ නම් සැලැස්මේ පරිදි මුල්ම ගල් අගුරු බලාගාරය 1996 දී සදා මේ වනවිට රටට රුපියල් බිලියන දහස් ගණනින් ඉතිරි කර දෙනු ඇත).

ඔබේ විදුලි රැහැන් මග වෙනස් කරවීමට, කණුව වැටුන තැන වෙනස් කරවීමට ඔබ ලංවිමට එරෙහිව කෙතරම් නම් නඩු මගට බැස ඇතිද..!?

පාරිභෝගික අයිතීන් වෙනුවෙන් යැයි කියාගන්නා පිරිස් කෙතරම් නම් ලංවිමට එරෙහිව නඩු මගට ගොස් ඇතිද..!?

වරක පුනර්ජනනීය බලශක්තිය වෙනුවෙන් යැයි කියමින්, වරක ලංවිම විසින්ම සූර්ය ව්‍යාපෘති සිදු කිරීමට යාමේදී පරිසරය ඈදා ඊටත් එරෙහි වෙමින්…!?

කවදාද ඔබ අඩු මිලට විදුලිය මිලට ගැනීමට ඇති අයිතිය වෙනුවෙන් පෙනී සිටින්නේ..!?

මොන පාරිභෝගික සංගමයද පාරිභෝගිකයාගේ අයිතිය වෙනුවෙන් අඩු මිල විදුලිය ඉල්ලා හඩක් නගන්නේ.. !?

විදුලි විකුණුම් මිල වැඩි නොකිරීම ඔබ සිතන්නේ නම් සහනයක් කියා එය විශාල මුලාවකි..!

එක්තරා ඇස් බැන්දුමකි..!

එය ඔබ විදුලි ඒකක වියදම ඉහල යෑම සිතින් අමතක කරවයි.. අවසනදී ඔබට නොදැනිම ලොකු මුදලක් ඔබෙන් ගිලිහී ගොස් ඇත.

ලංවිම සේවක පිරිස් දැනට 30,000 ට වඩා අධිකය. ඉන් 1000 කට ආසන්න ප්‍රමාණයක් ඉන්ජිනේරුවෝම වෙති.. වෙන අය නැතත් ලංවිම සේවක පිරිස් / නිලධාරී පිරිස් තමන් දන්නා පිරිස් වෙත මෙම යථාර්තය පැහැදිලි කරන්නේ නම්, එකා වගේ තනි මතයක සිටින්නේ නම් ලංවිම අනාගතය, රටේ අනාගතය මෙයිට වඩා සුන්දර වනු ඇත..කරුමයක මහත.. මෙම ගැටලුව අපේ නොවේ, උන්ගේ ලෙස සැවොම අනුන් මත පටවා තම වගකීමෙන් මිදී ඇත..! කල්ලි වාදයෙන් මිරිකුණු තැන පරාර්ථයට අවකාශයක් නොමැත..

– ඉංජිනේරු පුබුදු ආරියදාස (විදුලි ඉංජිනේරු, සමනල ජලවිදුලි බලාගාරය, පොල්පිටිය )

ගුරු වැටුප් සටන සහ ලං.වි.ම. අඩු වියදම් දිගුකාලීන ජනන සැලසුම

ගුරුවරුන්ගේ වීදි සටන පිලිබඳ නොයෙකුත් මතිමතාන්තර සමාජ මාධ්‍ය වල පලවෙනවා. සමහරු ඒ ගැන අදහස් පළකරන්නේ තම තමන්ගේ දේශපාලන කෝණවලින්. කොහොම උනත් දේශපාලන කන්නාඩිය අමතක කරලා ගත්තම හැමෝම පිළිගන්න එක දෙයක් තියෙනව ඒ ගුරුවරුන්ගේ වැටුප අනිවාර්යෙන් වැඩිකළ යුතුයි කියල.එත් මේ රජයත් කලින් තිබුණ රජයනුත් මේකට දෙන උත්තරේ තමා …ඔව් වැඩි කරන්න ඕනි තමයි එත් භාණ්ඩාගාරේ සල්ලි නෑනේ කියල..

මේ පුවත් වාර්තාව අනුව මේ සඳහා රුපියල් කොටි 6800ක් ඕනලු. ඒ කියන්නේ මිලියන 68000ක්. නමුත් භාණ්ඩාගාරෙ සල්ලි නෑලු. ඉතින් මොකද කරන්නේ??

මේකට උත්තර ඇහුවොත් විවිධ ක්‍ෂේත්‍ර වල වෘතිකයින් විවිධ යෝජනා ඉදිරිපත් කරයි. (විදුලි) ඉංජිනේරු වෘතිකයෙක් හැටියට මා මේක දකින්නේ මෙහෙමයි.

රටේ සාමාන්‍යයෙන් අවුරුද්දකට විදුලි එකක බිලියන 17 (මිලියන 17,000) නිපදවෙනවා. ලංකා විදුලිබල මණ්ඩලේට මේ විදුලි ඒකකයක් හදන්න සමස්තයක් වශයෙන් රු 22 ක් විතර යනවා (ජල විදුලිය රු 2, ගල් අඟුරු රු 12, දැවිතෙල් රු 23, ඩිසල් රු 30 ක මිශ්‍රණයක්). මේක විකුණන්නේ සමස්තයක් හැටියට රු 16.50 කට වගේ ( එකක 60ට අඩු අයට මිට ගොඩක් අඩුයි) . ඉතින් ඒකකයකින් වෙන පාඩුව රු 5.50 ක් විතරනේ. එතකොට සමස්ත පාඩුව අවුරුද්දකට රු. රුපියල් මිලියන 93,500 ( රු 5.50 x 17,000). මේ අති විශාල මුදල විදුලිබල මණ්ඩලයට දෙන්නේ ඔය ගුරුවරුන්ට දෙන්න රුපියල් මිලියන 68000ක් නෑ කියන මහා භාණ්ඩාගාරෙන්මයි . ඉතින් මේ පාඩුව නැති කරගත්තොත් ඒක අධ්‍යාපනයට යොමුකරන්න පුළුවන් නේ.

ඉතින් මොකද වෙලා තියෙන්නේ? වෘතිකයින් යෝජනාකරන අඩු වියදම් තාප බලාගාර සහ නිසි උපරිම ප්‍රමාණයට සුර්ය සහ සුළං බලාගාර ඇතුලත් සැලැස්ම ක්‍රියාත්මක කලොත් ආණ්ඩුවට අර ඒකකයකට යන රු 22/= මිල, රු 16 ට අඩු කරලා ලේසියෙන් මේ මිලියන 93,500 ම ඉතුරු කරන්න පුළුවන්. එකෙන් ගුරුවරුන්ට නිසි වැටුපත් දීල ඉතුරු මුදල සම්පුර්නයෙන්ම අධ්‍යාපනයට යොදවන්න පුළුවන්. ඒ විතරක් නෙවෙයි පාඩු ලබන විදුලිබල මණ්ඩලය වගේම අපි ඉන්ධන බිල් නොගෙවීම නිසා පාඩු ලබන තෙල් සංස්ථාවත් ගොඩගන්න පුළුවන්. එක ගලෙන් කුරුල්ලෝ තුන් හතර දෙනෙක්ම. පුදුමයි නේද?

ඉතින් දැන් ඔබට සිතෙනවා ඇති මේක මේ යකා කියන විදියේ ඔච්චර ලේසි දෙයක් නම් කිසිම ආණ්ඩුවක් මේක නොකරන්නේ ඇයි කියල. ඇයි නොවෙන්නේ කියල කෙටියෙන් කිව්වොත් එක මෙහෙමයි වෙන්නේ.

හැම ආණ්ඩුවක්ම අපු අලුත ඒ ඒ ක්‍ෂේත්‍ර වල ඉන්න විද්වතුන්ගේ අදහස් අරගෙන හොඳ සැලසුම් හදනවා. එත් මගක් යද්දී ඒ දේශපාලකයින්ට වියදම් කරපු ව්‍යාපාරිකයින් , බටහිර රටවල ඩොලර් මත යැපෙන පරිසරවේදීන් වේශයෙන් පෙනීසිටින NGO කාරයෝ බලපැම් කරලා , හොඳ සැලසුම් යටපත් කරලා , ව්‍යාපාරික/ NGO සැලසුම් වලට මුල් තැන දෙනවා. මොකද ඊළඟ චන්දෙට පෝස්ටර් ගහන්න , TV add දාන්න වියතුන් හෝ ගුරුවරුන් සල්ලි දෙන්නේ නෑ නේ. ඉතින් මේ ජරාජීර්ණ දේශපාලන ක්‍රමේ තවත් එක ප්‍රතිපලයක් හැටියට අපේ සැලසුම් දිගින් දිගටම යට යනවා . ආර්ථිකේ එන්න එන්නම පහලට යනවා.

දැන් මේ විදුලි ක්ෂේත්‍රයේ ඔය කියන සැලසුම් ප්‍රශ්නෙ මොකක්ද. 2030 දී 70% – 80% ක් පුනර්ජනනීය විදුලියෙන් යැපෙන්න ඕනි කියල ව්‍යාපාරිකයින් සහ පිස්සෝ කීප දෙනෙක් කඩිමුඩි සැලැස්මක් හදල (හරියට එක කන්නෙන් කාබනික වගාවට හැරුන වගේ). පුනර්ජනනීය විදුලියෙන් විතරක් අවුරුද්දෙන් දෙකෙන් කරන්න පුළුවන් නම් අපිත් හරිම සතුටුයි එක කරන්න.එත් සුළං , සුර්ය බලය නොමිලේ ලැබුනට විදුලි පද්ධතියට ඒවා ගොඩක් ගන්න නම් අධි- වෝල්ටීයතා සම්ප්‍රේෂණ මාර්ග , බැටරි , තොරතුරු තාක්ෂනය වගේ දේවල් වලට බිලියන ට්‍රිලියන ගානක් යොදවන්න ඕනි. ඒ නිසා සුළං , සුර්ය වගේ වෙනස් වෙන පුනර්ජනනීය බලය ඇති විශාල ප්‍රතිශතයකින් අරන් තියෙන්නේ ජර්මනිය, ඩෙන්මාර්කය , දකුණු ඔස්ට්‍රේලියාව වගේ ධනවත් රටවල්. හැබැයි ඒ රටවල තමයි ලෝකේ වැඩිම විදුලි මිල තියෙන්නේ ( ඒකකයක් රු 60-70ක් පමණ).

ඒ නිසාම තමයි අල්ලපු ඉන්දියාව , පාකිස්තානේ, බංගලිදේශය වගේ අපිට වඩා ආර්ථික හැකියාවක් තියෙන රටවල් පවා සූර්ය සහ සුළං බලයෙන් විශාල ,අනවශ්‍ය කඩිමුඩි ඉලක්ක තියාගෙන නැත්තේ. . ඒ රටවල තියෙන්නේ 2040 දී පුනර්ජනනීය විදුලිය 30% -40% වගේ ඉතාම ප්‍රයෝගික ඉලක්ක. අපේත් තියෙනවා 2050දී 100% කම පුනර්ජනනීය විදුලියට යන්න ඉලක්කයක්. එක ප්‍රායෝගිකයි.. කඩිමුඩියක් නෑ . මොකද අපේ රටේ සෞඛ්‍යය, අධ්‍යාපනය , පානීය ජලය වගේ ඉතාම මුලික අවශ්‍යතා තියෙනවා. ප්‍රමුඛස්ථානය දිවයුතු අංශ ගොඩක් තියෙනවා.මේ 2030 දී (ඒ කියන්නේ කඩිමුඩියේම) 70% – 80% ක් පුනර්ජනනීය විදුලියෙන් යැපෙන්න ඕනි කියල ව්‍යාපාරිකයින් සහ පිස්සෝ කීප දෙනෙක් හදපු සැලැස්ම ලඟදි කැබිනට්ටුවේ අනුමත කරලලු. (මේක සැලැස්ම විදුලි ක්‍ෂේත්‍රයේ ධම්මික පැනිය කියන්න පුළුවන්. එකේදී නම් අඩුම අපි ධම්මික බාස් උන්නැහේ දැක්කනේ. වැඩේ කියන්නේ මේකේ ධම්මික හොයා ගන්නත් නෑ ) 2016 දී තිබ්බේ 2030 දී 100% ක් කියල අන්තිමේදී ඒ කාලේදී අපිට කිසිම බලාගාරයක් හදාගන්න බැරිඋනා.

මේ කෑදරයින්ට ඕනි පරිසරය සුරකිනවා කියන මුවාවෙන් නායකයින් රවටල මේ අවුරුදු කීපේ උපරිම ලාභ ලැබීම . 2030 දී 70% ක් කියන්නේ දැන් ජර්මනියේ තියෙන මට්ටමටත් වඩා ගොඩක් එහා ගිය ඉලක්කයක්. දැන් දවස් කීපෙකට පෙර මේ පිස්සු- ව්‍යාපාරික සැලැස්ම ක්‍රියාත්මක කරන්න කැබිනට්ටුව තීරණය කරලලු. එහෙම උනොත් දැන් තියෙන අර මුලින් කිව්ව රු 22/= සමස්ථ විදුලි ජනන වියදම 2030 වෙත්දී ජර්මනියේ ගාන ඒ කියන්නේ රු 60-70 ක් වෙයි. විදුලි මිල ඉහල දැම්මොත් මුළු ජනතාවම පාරට බහින නිසා.. දෙගුණ තෙගුන උන පාඩුව භාණ්ඩාගාරෙන් පොම්ප කරයි. භාණ්ඩාගාරේ හිඳුනම අනේ සල්ලි නැනේ කියල මහජනතාවට කියයි. එදාට ඉන්න ආණ්ඩුවත් මේ වගේම කියයි අනේ ගුරුවරුන්ට පඩි වැඩි වෙන්න ඕනි තමා ..එත් තියෙන පඩිය ගෙවන්නත් සල්ලි නැනේ කියල.අපි කවදද මේ විෂම චක්කරෙන් ගැලවෙන්නේ. කොහොමද ගැලවෙන්නේ…?

ඉංජිනේරු අතුල වන්නිආරච්චි (ව්‍යාපෘති අධ්‍යක්ෂක – ලං.වි.ම)

වසර 2030 වනවිට 70%ක පුනර්ජනනීය ප්‍රභවයන් භාවිතයෙන් විදුලි ජනනය කිරීමේ ඉලක්කය ප්‍රායෝගික නොවන අධි වියදම් කටයුත්තකි…

වත්මන් රජයේ වසර 2030 වනවිට 70% පුනර්ජනනීය බලශක්ති ප්‍රභව භාවිතයෙන් විදුලිය ජනනය කිරීමේ ප්‍රායෝගික හා යථාර්ථවාදී නොවන ඉලක්කයන් සපුරා ගැනීම සඳහා අවම වශයෙන් ඇමරිකානු ඩොලර් බිලියන 2ක් වත් වියදම් කළ යුතු බව ලං.වි.ම. ඉංජිනේරු සංගමය පවසයි. මෙහි සැබෑ තත්ත්වය ගරු ජනාධිපති තුමාට පහදා දීම සඳහා එතුමා සමග සාකච්ඡා කිරීමට බලාපොරොත්තු වන බවද තවදුරටත් ඔවුන් සඳහන් කර සිටිති.

ඉංජිනේරු සංගමයේ සම-ලේකම් විදුලි ඉංජිනේරු ධම්මික විමලරත්න මහතා පවසා සිටියේ වසර 2030 වනවිට 50% ක ඉලක්කයක් කරා ළඟා වීමද ඉතාමත් අපහසු බැරෑරුම් කටයුත්තක් බවත් එසේ වුවද ඒ සඳහා උපරිම උත්සාහය හා කැප කිරීමක් සිදු කරන බවත් ය.

එම නව තාක්ෂණය මෙරට විදුලිබල පද්ධතිය ට එකතු කිරීමට නම් දැනට පවතින කි.වෝ 220 සම්ප්‍රේෂණ පද්ධතියට අමතරව කි.වෝ 400 ක නව සම්ප්‍රේෂණ පද්ධතියක් අලුතින් ස්ථාපනය කිරීමද ඉතා ඉක්මණින් සිදු කළ යුතු බවත් පවසා සිටියේය.

2016 වසරේ සාම්පූර් බලාගාරය එවකට ජනාධිපතිවරයා විසින් අහෝසි කිරීම නිසා වසර පහක් තුල රුපියල් බිලියන 200කට අධික පාඩුවක් ලං.වි.ම. ට සිදුවී ඇති බවත් එම බලාගාරය තැනීම සඳහා අවශ්‍ය ශක්‍යතා අධ්‍යයන ඇතුලු මූලික කටයුතු සඳහා ඒ වන විටත් රුපියල් බිලියනයක් පමණ වියදම් කර තිබූ බවත් ලේකම්වරයා තව දුරටත් පවසා සිටියේය.

The government had to spend some USD 2 billion to achieve the unrealistic 70 percent renewable energy target , the Ceylon Electricity Board Engineers Union (CEBEU) said yesterday, adding that they were planning to hold discussions with President Gotabaya Rajapaksa in this regard.

CEBEU Secretary Dhammika Wimalaratne told The Island that even to achieve 50 percent through renewable energy by 2030 was a difficult task although they were doing their utmost to achieve it.He said that upgrading the age-old network was one of the most challenging areas and 220 KV lines should be 400 kV apart from adopting other latest technologies.

The country had lost Rs. 200 billion due to the suspension of the proposed Sampur coal power plant, Wimalaratne said. The plant was stopped by former President Maithripala Sirisena after government had spent nearly one billion rupees on it, Wimalaratne added further.

“රටේ අනාගත බලශක්ති සැලසුම් වලට ඇමෙරිකානු අදිසි ඇඟිලි ගැසීම් බරපතල ගැටලුවක්!”

අප රටෙහි බලශක්ති ක්ෂේත්‍රයේ අනාගතය ස්ථාවර, විශ්වාසනීය සහ අඩු වියදම් එමෙන්ම කාබන් විමෝචනය අවම තත්වයකට රැගෙන ඒම ලංකා විදුලිබල මණ්ඩලයේ අරමුණයි. නමුත් බලශක්තිය යනු රටක ජීවනාලියයි. එබැවින් උක්ත අරමුණ සාක්ශාත් කරගැනීමට යන ගමනේදී ඉතාම සං‍යමයකින් සහ සැලසුම්සහගතව කටයුතු කිරීම අත්‍යාවශ්‍ය බව අපගේ අදහසයි. මක් නිසාද යත් මෙම සැලසුම් ක්‍රියාත්මක කිරීමට වසර ගණනාවක සිට දශක කීපයක් දක්වා පවා කාලය ගතවිය හැකි බැවින් සහ එක් අදූරදර්ශී තීරණයකින් එසේ දීර්ඝ කාලයක් විෂය ප්‍රවීන වෘත්තිකයින් හරහා සිදුවූ ක්‍රියාවලියක් අකර්මන්‍ය වී රටට අසීමිත පාඩුවක් ලැබිය හැකි බැවිනි. ලංවිම දිගුකාලීන ජනන සැලැස්ම තුල නිරන්තරයෙන් විචනලය වන සුනිත්‍ය බලශක්තියට (Variable Renewable Energy) ඉඩහසර සකසන ගමන් රටෙහි මූලික බලශක්ති සැපයුම දරාගත හැකි ස්ථාවර ජනන මූලාශ්‍ර (Firm Energy) වලටද අවධානය යොමුව ඇත්තේ එබැවිනි.

නමුත් අවාසනාවන්ත ලෙස මෑතකදී ඉහත පැවසූ ලෙසටම අදූරදර්ශී ක්‍රියාවක් මෑතකදී සිදු වූ අතර එය සෘජුවම බලපා තිබුණේ ඉදිරි වසර කිහිපය තුල මෙරටට අවශ්‍ය LNG ඉන්ධනය ගබඩා කිරීමේ හා බෙදා හැරීමේ යටිතල පහසුකම් ස්ථාපනය කිරීමට කැඳවූ ටෙන්ඩරයටයි. අප රටේ ඉදිරි දශකය සඳහා අවශ්‍ය LNG ඉන්ධන ධාරිතාව සැලකූ විට එය ගබඩා කිරීමට සහ බෙදාහැරීමට FSRU(Floating Storage Re-gasification Unit) එකක් තිබීම ප්‍රමාණවත් ය. වසර එකහමාරකට අධික කාලයක් ආසියානු සංවර්ධන බැංකුව සමග සිදුකල ශක්‍යතා අධ්‍යනයෙන් පසුව මෙම ඒකකය ස්ථාපනය කිරීම සඳහා ජාත්‍යන්තර තරඟකාරී මිලකැඳවීම් යටතේ ටෙන්ඩර් කැඳවූ අතර සමාගම් විස්සකට අධික ප්‍රමාණයක් මේ සඳහා සිය උනන්දුව දක්වමින් ටෙන්ඩර් පොත් ලබාගැනීමට කටයුතු කරන ලදී. නමුත් කොරෝනා වසංගත තත්වය රට තුල උත්සන්න වීමත් සමග එම ටෙන්ඩරය විවෘත කිරීම ප්‍රමාද කිරීමට ඉල්ලීකම්ක් කල අතර මෙහිදී සාමාන්‍යයෙන් එම කාල දිගුව සති 4- 6ක පමණ කාලයක් සාමාන්‍යයෙන් ලබාදෙන මුත් අමාත්‍ය මණ්ඩලය මගින් පත්කරන ලද ටෙන්ඩර් කමිටුව(CANC) මගින් එය සතියක් දක්වා අඩු කිරීම කණගාටුවට කාරණයක් විය. තත්වය එසේ වද්දී ටෙන්ඩර් විවෘත කරන දිනට ආසන්න දිනක් වනවිට අනාවරණය වූයේ මෙම ටෙන්ඩරයට ඉදිරිපත් වීමට පැමිණි New Fortress Energy නැමති ඇමෙරිකානු සමාගමක් සමග අදාල FSRU ඒකකය තැනීමට කිසිදු විනිවිදභාවයකින් තොර ගිවිසුමක් අත්සන් කර ඇති බවයි. මෙහි අතුරු ප්‍රථිඵලය වූයේ ටෙන්ඩරය සම්බන්ධයෙන් ඉදිරිපත් වීමට සිටි සමාගම් වල විශ්වාසය බිඳ වැටී ඔවුන් අධෛර්‍යමත් වීමයි. මෙම ගැටලු සියල්ලටම මුහුණ දෙමින් අදාල ටෙන්ඩරය නිසි පරිදි විවෘත කර තාක්ෂණික කමුට්වක් මගින් ඇගයීම සිදුවෙමින් පවතී. මෙම කාර්යය සහ ටෙන්ඩරයේ ඉදිරි කටයුතු කිසිදු දේශපාලනික අත පෙවීමකින් තොරව නිවැරදිව සිදු වන්නේද යන්න පිලිබඳව අප ඉංජිනේරු සංගමය දැඩි අවධානයෙන් පසුවන අතර මෙම කූටාප්‍රාප්ත ජවනිකාව ඔස්සේ අප රටට ඉදිරියට LNG ඉන්ධනය රැගෙන ඒමේ සහ බෙදා හැරීමේ බලාධිකාරිය රටට නොගැලපෙන ප්‍රතිපත්තීන් හරහා අනිසි පාර්ශවයන්ගේ ග්‍රහණයට පත්වීමට ඉඩ හැර රටට ඩොලර් බිලියන ගණනක පාඩුවක් සිදු කිරීමට එරෙහිව ගතහැකි සියලුම ක්‍රියාමාර්ග ගැනීමට සූදානම් බවටත් අවධාරණය කරන්නෙමු.

තවද රටෙහි ජනතාවට අඩු මිලකට විදුලිය ලබා දීමට ලංකා විදුලිබල මණ්ඩලය සැම විටම ඇපකැප වී ඇති අතර 2015 වසරේදී නොරච්චෝලේ බලාගාරය විවෘත කිරීමත් සමග සිදු කල 25%ක විදුලි අඩුකිරීමෙන් පසුව මේ දක්වා විදුලි බිල වෙනස් නොවී පවත්වා ගැනීමට අවශ්‍ය සෑම පියවරක්ම ගැනිනි. නමුත් 2015 සිට මේ දක්වා යෝජිත සියලුම අඩු වියදම් බලාගාර අදූරදර්ශී දේශපාලනික තීන්දු තීරණ මත රටට අහිමි වූ අතර එමහින් එමගින් වසර 5කට වන පාඩුව රුපිය බිලියන 200 ඉක්මවනු ඇත. එසේ ඉතිහාසය පාඩම් කියා තිබියදීත් නැවතත් මෙරටෙහි ඉදිවීමට යෝජිත අඩු වියදම් බලාගාර නැවැත්වීම, තරඟකාරී මිලගණන් කැඳවීමේදී රු 15කට ලැබෙන වන සූර්යබල විදුලි ඒකකයකට රු. 20කට වැඩියෙන් ගෙවීමට වෙන Feed in Tariff ප්‍රසම්පාදන ක්‍රියාවලීන් නීතිගත කිරීම වැනි කටයුතු හරහා බලධාරීන් සූදානම් වන්නේ බංගලාදේශයෙන් පවා ඩොලර් ඉල්ලීමට සිදු වී ඇති රට කබලින් ලිපට ඇද දැමීමටද යන්න සබුද්ධික ජනතාව විසින් විමසිය යුතු ගැටලුවකි!

බංගලාදේශය හදන “මෛත්‍රී”

2016 දී ජනාධිපතිවරයා විසින් එතෙක් ලංවිම අවම වියදම් දිගුකාලීන විදුලි-උත්පාදන පුළුල් කිරීමේ සැලැස්මේ තිබූ මෙගාවොට් 500ක සාම්පූර් ගල් අඟුරු බලාගාරය ඉදි කිරීම, තමන් පරිසරවේදීන් යයි කියාගන්නා උපදේශකයන් කීපදෙනෙකුගේ උවමනාව මත අහෝසි කෙරුණි. ඉන්දියානු සමාගමක ආධාර මත ඉදිවීමට තිබූ මෙම බලාගාරයේ වටිනාකම දුටු බංග්ලාදේශය 2017දී එම සමාගමෙන්ම තම රටට ලබාගෙන 2022දී වැඩ නිම කිරීමට නියමිතය. මෙගාවොට් 1320ක් වන මෙම සුපිරි ගල් අඟුරු බලාගාරය බංග්ලාදේශය සතු විශාලතම අනෙක් බලාගාරය වන මෙගාවොට් 1320ක Payra බලාගාරයට උත්පාදන ධාරිතාවයෙන් සමාන වනු ඇත…

දෛවයේ සරදමක් ලෙස මෙම බලාගාරය හැඳින්වෙන්නේ “මෛත්‍රී සුපිරි ගල් අඟුරු බලාගාරය” ලෙසයි. එලෙස ලංකාවට ලැබීමට තිබූ නමුත් අපගේ පාලකයින්ගේ අදූරදර්ශි ක්‍රියාපිළිවෙත නිසා අපට අහිමි වූ මෙම බලාගාරය ලබාගත් බංග්ලාදේශය වෙතින්ම ඊට සිවු වසරකට පසු ඩොලර් මිලියන 200ක ණයක් ලබාගැනීමට සිදු වීම කොතරම් අභාග්‍යසම්පන්න සිදුවීමක්ද…???

මෙම අඩු වියදම් බලාගාරය අහිමි වූ නිසා වැඩි මිලට ඩීසල් භාවිතයෙන් පසුගිය වසර කීපයේ විදුලි උත්පාදනය කිරීමෙන් සිදුවූ පාඩුව අද වනවිට රුපියල් බිලියන 200 ද ඉක්මවා ගොස් ඇත.

සිරස ටීවී ඔස්සේ විකාශනය වූ ලංවිම ඉංජිනේරු සංගමයේ සභාපති සෞම්‍ය කුමාරවඩු මහතා, ලංවිම හිටපු සභාපති මහාචාර්ය අනුර විජේපාල මහතා, ජවිපෙ හිටපු පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී සුනිල් හඳුන්නෙත්ති මහතා ඇතුළු පිරිසක් සහභාගි වූ “සිරස මාවත 2021-07-15, රට විකුණයිද?”

සම්පූර්ණ වැඩසටහන මෙතැනින් නරඹන්න…

“තම්බපවනී” විදුලි උත්පාදනය මෙගාවොට් 90 ඉක්මවයි…!!!

ලංකා විදුලිබල මණ්ඩලය සතු තම්බපවනී සුළං විදුලිබලාගාරය මැයි මස 11 වන දින යන්ත්‍ර 30 න් 28 ක් ම පද්ධතියට සම්බන්ධ කර විදුලිය නිෂ්පාදනය කරමින් ගිගාවොට් පැය 1.2 ක විදුලි ශක්තියක් පද්ධතියට මුදා හරින ලදී. මෙය පසුගිය ඔක්තෝබරයේ බලාගාරය මුලින්ම වාණිජ වශයෙන් විදුලිය නිපදවීම ආරම්භ කළ පසු පළමු වතාවට සම්පූර්ණ ධාරිතාවයට ඉතාමත් ආසන්නව බලාගාරය කිර්යාත්මක වූ අවස්ථාව ලෙස සැලකිය හැකියි.

එමෙන්ම මැයි මස දොළොස්වන දින රාත්‍රීයේ බලාගාරය මෙගාවොට් 95 ක විදුලි බලයක් පද්ධතියට ලබා දී ඇත.මෙම සුළංබල විදුලිබලාගාරය ලං.වී.ම. ට ලබාගැනීමට දායක වූ අප අතරින් අකාලයේ සමුගත් හිටපු ව්‍යාපෘති අධ්‍යක්ෂක ඉංජිනේරු ලලිත් විදානපතිරණ මහතා ඇතුළු සියළුම ලංවීම සේවකයන් ට අපගේ හෘදයාංගම ස්තුතිය සහ ආචාරය පල කර සිටිමු…!!!

On 11th May, Thambapawani Wind Power Plant in Mannar reached 92 MW limit with 28 machines in operation whilst 2 machines out for scheduled maintenance work. Daily generation for 11th May was 1.2 GWhrs. On 12th May, night peak contribution by MWPP was 95 MW.

Hats off to Everyone Including Late. Eng. Lalith Vidanapathirana who contributed towards the completion of the Thambapawani Wind Power Plant…!!!

Eng. Anil Ranjith – The new President of CEBEU for the term 2021/2022

The Annual General Meeting of CEBEU for the term 2021/2022 was held on the 8th of February 2022 at Grand Ballroom of Water’s Edge Hotel Battaramulla. The AGM notice was read by the Jt. Secretary followed by the President’s Report and Treasurer’s accounts reports.

The outgoing President Eng. Saumya Kumarawadu asked the membership to appoint a Pro-Tempo President to continue the proceedings and Eng. Rohan Senevirathne (AGM-DD4) was proposed and seconded by the membership.

Eng. Rohan Senevirathne accepted the nominations for the new President for the term 2021/2022 and Eng. Anil Ranjith was unanimously appointed as the new President of the CEBEU for the term of 2021/2022. Eng. Nimal Silva was nominated and appointed unanimously by the house as the Vice-President. Eng. Dhammike Wimalarathne retained his position as one of the Jt. Secretaries and Eng. Eranga Kudahewa was appointed as the other Jt. Secretary. Eng. Vijayantha Weerasekara was appointed as the Treasurer of CEBEU term 2021/2022.

Eng. Shantha Perera was appointed as the Editor of CEBEU for the term 2021/2022 and Eng. Charitha Dayarathne (retaining the post for another year) and Eng. Isuru Kasthurirathne were appointed as Jt. Front Representatives of CEBEU term 2021/2022. Eng. Sudantha Hewage was appointed as the transfer board representative whilst Eng. Sisira Dissanayake and Eng. Thilina Dhanushka Guluwita retained their posts for another year as Mechanical Representative and Web Editor respectively of CEBEU for the term 2021/2022. Eng. Chathura Gunawardane was appointed as the Civil representative of CEBEU.

CEBEU extends their heartiest gratitude to the outgoing Head Table and the Executive Committee for their immense commitment towards the betterment of Electrical Engineers of CEB during the most difficult period of almost 18 months of their term where they not only had to battle with the Covid-19 pandemic but also had to face the crucial issues with the government, the board and as well as the top management of CEB.


The Power sector in the country has been thrown into deeper crisis as not a single power station was added to the national grid during the past few years to meet the rising demand. To make matters worse even those power stations that were scheduled to be built were also halted putting aside the years of planning done by engineers while bringing forth the business interests of a few individuals and organized groups to suit their whims and fancies. Allying with business associates to earn a quick buck through under hand dealings has led to a tug of war while purposely delaying of Power Plant tenders has led to a crisis situation in the country which has helped the same groups to fish in the troubled waters. It is most unfortunate that many political heavy-weights, top officials in the ministry as well as members and officers in the self-proclaimed ‘independent’ Public Utilities Commission represent this business cartel.
While it is essential that at least 150MW of power is added to the National Grid every year to meet the ever-rising demand, the failure to do so has been blamed shamelessly on the ongoing drought and the defects of Norochcholai Power Station.

Lankadeepa: ලංවිම-කොමිසමේ ගැටුම විසඳෙන තෙක් කැබිනට් රැස්වීමට එන්නේ නෑ

ලංකා විදුලි බල මණ්ඩලයත් , මහජන උපයෝගිතා කොමිෂන් සභාවත් අතර ඇති වී තිබෙන අර්බුදය විසඳා ගන්නා තෙක් තමා කැබිනට් රැස්වීම්වලට සහභාගි නොවන බව ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතා අද (2) කැබිනට් රැස්වීමේදී ප්‍රකාශ කර ඇතැයි රජයේ ආරංචි මාර්ග සඳහන් කරයි.

මහජන උපයෝගිතා කොමිෂන් සභාව විදුලි බල මණ්ඩලයට එරෙහිව නඩු පැවරීම සම්බන්ධයෙන්ද අදහස් දක්වා ඇති ජනාධිපතිවරයා රජයේ ආයතනයක් තවත් රජ්‍ය ආයතනයකට එරෙහිව නඩු පැවැරීම කිසිසේත් අනුමත කළ නොහැකි බවද පවසා ඇත.
මෙවැනි ක්‍රියාවලින් එම ආයතන පිරිහීමට ලක්වනවා මෙන්ම පරිභෝගික ජනතාවද පීඩනයට පත්වන බව ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතා ප්‍රකාශ කර ඇතැයි දැනගන්නට තිබේ.

එබැවින් මෙම අර්බුදය වහා විසඳා ගත යුතු බවද ජනාධිපතිවරයා සඳහන් කර ඇත.

මේ අතර මහජන උපයෝගිතා කොමිෂන් සභාවේ අධ්‍යක්ෂ ජනරාල්වරයාගේ ක්‍රියාකලාපය සම්බන්ධයෙන් ජනාධිපතිවරයා දැඩිව විවේචනය කර ඇතැයි වාර්තා වේ.


Daily Mirror: Scrap PUCSL; Avoid darkness

I have been persistently and repeatedly requesting the scrapping of Public Utilities Commission (PUCSL), for the simple reason, its inter-references with, especially the Ceylon Electricity Board [CEB] and objecting to the Coal Power Project, included in the Least Cost, Long Term Generation Plan, prepared by experts, taking into consideration all factors, both local, foreign, its own organisation and consumers. If the plan of the CEB was accepted, we would not have faced these miserable power cuts, taking advantage of the provision in the Paris Accord, where we had the “right to revise the intended national contributions and targets at any point of time and consider the INDCS to be a living document that should be integrated with changed/modified national development goals and targets”.

Further, advertisements appear from PUCSL, calling for tenders to shift electric posts, a task which the CEB and LECO did efficiently.the most hilarious recent one was, requesting consumers to inform PUCSL of power interruptions, when the usual practice was to contact the local depot of CEB or LECO, trespassing on to the private domain of citizens. Is that also included in the PUCSL Act to harass the consumers.

This is a clear case of PUCSL usurping the duties of CEB and the Minister. In utter desperation, a newspaper report states CEB has arranged for an alms-giving at Mousakelle to invoke divine power – Rain God to come down with torrential rains. This sounds to me, is a defeatism with no self reliance to tackle the problem. Even if one believes in divine power, will the divine power encourage and save the crooks who willingly perpetuated this crisis.?

Since the reshuffle of Ministers in 1988, who did not understand this vital subject and took upon themselves the responsibility. One thing that flourished was Bribery, Corruption, fraud and inefficiency, luring the Public Officers, to tow the line.

The Board of Directors of the CEB should in all earnestness, prevail upon the Minister to have at least CEB excluded from PUCSL, strangulation, else the Ministry, the Board of Directors of CEB, will merely stand as effigies [Pambayas] drawing high salaries and perks.

Lankadeepa: විදුලිය කපන්න වුණේ බලාගාර ‌‌‌‌නොහැදූ නිසයි

මෙවැනි අර්බුදකාරී තත්වයකදී කඩිනම් පිලියම් යොදනවා වෙනුවට අමාත්‍යාංශය විසින් විකල්ප විදුලි උත්පාදන ක්‍රම සොයමින් සිටීම ගැටලුකාරී තත්වයක් වන අතර තව ටික දිනකින් මේ අර්බුදය තවත් නරක අතට පත්වී පැය ගණන් විදුලිය, වැසි නැති තත්වය තවදුරටත් පැවතුනහොත් ජලාශ සිදී කොලඹට පානීය ජලය සැපයීමටත් නොහැකි තත්වයකට පත් වනු ඇත